Recommendations by Engageya

Latest Article Get our latest posts by subscribing this site

The Adventurers(အေထာက္ေတာ္လွေအာင္)ေပါင္းခ်ဳပ္(စ၊ဆံုး)@MMBS


စာအုပ္အမည္ - The Adventurers ေပါင္းခ်ဳပ္(စ၊ဆံုး)
စာေရးသူ - အေထာက္ေတာ္လွေအာင္



ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




နာဇီပဋိညာဥ္ခံ(အေထာက္ေတာ္လွေအာင္)@MMBS


စာအုပ္အမည္ - နာဇီပဋိညာဥ္ခံ
စာေရးသူ - အေထာက္ေတာ္လွေအာင္


ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာအြန္လိုင္းစာအုပ္စင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ရွင့္ကိုမုန္းတာ ၁၂ခါ(အၾကည္ေတာ္)


စာအုပ္အမည္ - ရွင့္ကိုမုန္းတာ ၁၂ခါ
စာေရးသူ - အၾကည္ေတာ္
ဖိုင္ဆိုဒ္ - 3.38MB


ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ရီတန္းေအာဖ့္ဘီလူး(အၾကည္ေတာ္)


စာအုပ္အမည္ - ရီတန္းေအာဖ့္ဘီလူး
စာေရးသူ - အာကည္ေတာ္
ဖိုင္ဆိုဒ္ - 687.6KB


ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ဘီလူး (အၾကည္ေတာ္)


စာအုပ္အမည္ - ဘီလူး
စာေရးသူ - အၾကည္ေတာ္
ဖိုင္ဆိုဒ္ - 1.1MB

ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ဖိနပ္ေျခာက္ရန္ႏွင့္ အျခားစာစုမ်ား (အရိုး)


စာအုပ္အမည္ - ဖိနပ္ေျခာက္ရန္ႏွင့္ အျခားစာစုမ်ား
စာေရးသူ - အရိုး
ဖိုင္ဆိုဒ္ - 4.1MB

ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ကန္႕ကူလက္လွည့္(ေအာင္သင္း)


စာအုပ္အမည္ - ကန္႕ကူလက္လွည့္
စာေရးသူ - ေအာင္သင္း
ဖိုင္ဆိုဒ္ - 27.9MB


ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Fagebook Page ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Like ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ Group ကို{ ဒီမွာ } သြားျပီး Join ႏွိပ္လိုက္ပါ



ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္သမွ်ကို { ဒီမွာ } သြားဖတ္လိုက္လိုက္ပါ




<<< စာေပခ်စ္သူ ပရိတ္မ်ား အားလံုး မဂၤလာပါ..
ျမန္မာစာအုပ္ဆိုင္ မွ တင္ဆက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို မည္သူမဆို
လြတ္လပ္စြာျပန္လည္မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္....
အခု လို အားေပးတ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ >>>




ရိုမန္းေဘာ့ထ္ေတြရဲ႕ကမၻာ(ေအာင္ရင္ျငိမ္း)



စာအုပ္အမည္ - ရိုမန္းေဘာ့ထ္ေတြရဲ႕ကမၻာ
စာေရးသူ - ေအာင္ရင္ျငိမ္း
Download

သူတို.ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္(ေအာင္သင္း)


စာအုပ္အမည္ - သူတို.ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္
စာေရးသူ - ေအာင္သင္း

ဗိုလ္ခ်ဳ ပ္ေအာင္ဆန္းအတၳဳ ပၸတၱိ


၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖဖဝါရီလ ၁၃ ရက္ စေနေန႔ နံနက္ လင္းအားၾကီး အခ်ိန္တြင္ မေကြးခရိုင္ နတ္ေမာက္ျမိဳ႕၌ အဖ ဦးဖာ၊ အမိ ေဒၚစု တို႔မွ ေအာင္းဆန္းကေလးကိုေမြးခဲ့သည္။
ေအာင္ဆန္းကေလး၏ အဖိုးဦးမင္းေရာင္သည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၄၇ ခုႏွစ္သီေပါမင္းပါေတာ္မူေသာအခါက နတ္ေမာက္ျမိဳ႕ သူၾကီးျဖစ္၏။ ျမိဳ႕သူၾကီးဦးမင္းေရာင္သည္ အဂၤလိပ္တို႔ျမန္မာျပည္ကိုသိမ္းပိုက္ေသာအခါ "သူကၽြန္မခံလိုေသာစိတ္" ျဖင့္ ေရႊလေရာင္အမည္ခံကာ အဂၤလိပ္တို႔အား ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ခဲ့သူျဖစ္သည္။
ေအာင္ဆန္းေလး ငါးႏွစ္သားအရြယ္မွာ ျမန္မာျပည္၌ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ၾကီးေပၚေပါက္၍ ဝံသာႏု (အမ်ိဳးသား) စိတ္ဓါတ္စတင္ထြန္းကာအခါျဖစ္သည္။။ ထုိစဥ္ကစ၍ ေအာင္းဆန္းသည္ မိခင္ ေဒၚစုထံမွ အဖိုးဦးမင္းေရာင္၏ ကၽြန္မခံလိုစိတ္၊ အမ်ိဳးသားစိတ္ဓါတ္ လွဳပ္ရွားမွဳ အေျခအေန အေၾကာင္းတို႔ကို ၾကားသိခြင့္ရခဲ့၏။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကိုေအာင္ဆန္း
ေအာင္းဆန္း၏ဘဝကို အထင္းအရွားမွတ္တမ္းတင္ရမည့္ အစိတ္အပိုင္းသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝျဖစ္သည္။
၁၉၃၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ကိုေအာင္းဆန္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအျဖစ္ တကၠသိုလ္သို႔ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူ စတင္ေနထိုင္ရာေက်ာင္းေဆာင္ခန္းသည္ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္ေအာက္ဆံုးထပ္ရွိ အခန္းတခန္းျဖစ္သည္။ (ကိုယ့္ညီအကိုမ်ား သြားၾကည့္ၾကေလာ၊ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိေပါ့)
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားကိုေအာင္ဆန္းသည္ အျခားေသာေက်ာင္းသားမ်ားနည္းတူ အေဖၚအေပါင္းႏွင့္ ေပ်ာ္ပါး၍မေနတတ္။ သစ္သစ္လြင္လြင္ ေတာက္ေတာက္ပပလည္းမဝတ္။ ထိုေခတ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္ပကာသန မ်ိဳးကို သူမဆင္ယင္။ သူဖတ္ခ်င္ေသာစာအုပ္ကိုသာ တကုပ္ကုပ္ဖတ္၍ အခါမလပ္ ေလးနက္စြာေတြးေတာေနထိုင္ခဲ့၏။ တခါတရံမူ သူ႕ႏွဳတ္ဖ်ားမွ ျမန္မာျပည္ "ႏိုင္ငံေရးျဖင့္ အက်ိဳးနဲပါျပီး" ဟု ေရရြတ္ေနတတ္၏။
ထိုအခ်ိန္က ျမန္္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမွာ အိႏၵိယျပည္ႏွင့္ ခြဲေရး တြဲေရးျပႆနာေပၚေပါက္ေန၏။ ထိုျပင္ တကမၻာလံုးစီးပြားေရးညံံ့ဖ်င္းမွဳေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္စီးပြားေရးအေျခအေနလည္း က်ပ္တည္း၍ တကၠသိုလ္ေက်ာငး္သားေက်ာင္းသူတို႔အဖို႔ ပညာသင္ေရးပင္ အခက္အေခဲေတြ႔ၾကံဳေနရေသာ အခါျဖစ္ေလသည္။ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ယင္းသို႔ ျပည္ထဲေရးႏွင့္ဝမ္းေရး အရွဳပ္အေထြးမ်ားအၾကားမွာပင္ႏီုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားမွဳပိုမိုၾကီးမားလာခဲ့ရသည္။
ထိုအေတာအတြင္း မွာပင္ ကိုေအာင္ဆန္း၏တကၠသိုလ္သက္တမ္းႏွစ္နွစ္ကုန္၍ ဥပစာတန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ပထမႏွစ္ ဝိဇၨာတန္းသား ကိုေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာငး္သား သမဂၢအမူေဆာင္လူၾကီး ေရြးေကာက္ပြဲ၌ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္အေရြးခံေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုေအာင္ဆန္း အႏိုင္မရခဲ့ေပ။ ကိုေအာင္းဆန္း ဝိဇၨာအထက္တန္းေက်ာငး္သားျဖစ္ေသာႏွစ္တြင္ ဒုတိယအၾကိမ္ ဝင္ေရာက္အေရြးခံျပန္၍ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အမူေဆာင္ျဖစ္လာသည္။
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္လိုလူေတာင္ တစ္ခါတည္း ေအာင္ပြဲရသည္မဟုတ္ ညီငယ္ ညီးမငယ္မ်ား စိတ္ဓါတ္ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ေလႏွင့္ ထပ္တလဲလဲ အားထုပ္ပါေလာ)
ထိုႏွစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဥကၠ႒မွာ ကိုႏု (ယခု ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးႏု) ျဖစ္သည္။
ကိုေအာင္ဆန္းသည္ သမဂၢ၏ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္ေသာ အိုးေဝ စာေစာင္စာတည္းအျဖစ္ေဆာင္ရြက္သည္။အိုးေဝစာေစာင္၌ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္အရာရွိပိုင္းမွ ကိုယ္က်င့္တရားေဖါက္ဖ်က္ေနသူတဦးအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးတေစာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ကိုေအာင္ဆန္းကို အေရးယူေလသည္။ ဥကၠ႒ ကိုႏုအားလည္း ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ရဟု တားျမစ္၏။ ထို႔ေနာက္ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုႏုနင့္ အိုးေဝးစာတည္း ကိုေအာင္ဆန္းတို႔အား ေက်ာင္းမွ ထုပ္လိုက္ေလသည္။
ထိုအခါ ေက်ာင္းသားတို႕ကလည္း သပိတ္လက္နက္ကိုစြဲကိုင္၍ အာဏာပိုင္တို႔အား ျပန္လည္ကန္႔ကြက္ၾကရာ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ၾကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလသည္။

ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ကူးေျပာင္းျခင္း
၁၉၃၆ခု ေက်ာင္းသားသပိတ္မွစ၍ ကိုေအာင္ဆန္း၏အမည္သည္ ထင္းရွားလာ၏၊ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာျပည္သို႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ (ယခုအခါ အိႏၵိယျပည္ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္) ပ႑စ္ေနရူးေရာက္လာခဲ့ရာ မိမိတို႔ႏိုင္ငံအသီးသီး လြတ္လပ္ေရးရရွိမွဳျပႆနာမ်ားကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾက၏။
၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ကိုေအာင္းသည္ ဝိဇၨာတန္းေအာင္ၿပီး ဥပစာတန္းသားအျဖစ္ တကၠသိုလ္ သမဂၢဥကၠ႒ရာထူးႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢရာထူး ႏွစ္ရပ္လံုးကို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ မ်ားမၾကာမီမွာပင္ ေက်ာင္းမွ ထြက္၍ ဒို႔ဗမာအစညး္အရံုးသို႔ ဝင္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအခါမွစ၍ ကိုေအာင္ဆန္းလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝမွ သခင္ေအာင္ဆန္းဘဝသို႔ ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

သခင္ေအာင္ဆန္း
သခင္ေအာင္းဆန္းဘဝႏွင့္ အိႏၵိယျပည္ ရမ္းဂါးကြန္ဂရစ္ အစည္းအေဝးသို႔လည္းတက္ေရာက္ခဲ့၏။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ သူႏွင့္လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္မ်ားကို အဂၤလိပ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးေသာအခ်ိန္တြင္ သခင္ေအာင္းဆန္း သည္ တိမ္းေရွာင္ေနခဲ့၏။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ဇါန္လ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ဇလြန္ျမိဳ.၌ တရားေဟာေၿပာရာ ရာဇဝတ္တရားသူၾကီးက သခင္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပီး ဖမ္းဆီးမိလ်င္ ဆုေငြ ၅ိ ေပးမည္ဟု ေၾကာ္ျငာခဲ့၏။။ ထိုအခါ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုကပါ သခင္ေအာင္ဆန္း၏ ဂုဏ္ကို ေစာ္ကားရာေရာက္သည္ဟု ကန္႔ကြက္သျဖင့္ ဆုေငြ ၅ိ ႏွင့္တကြ အမွဳကိုပါ ပိတ္လိက္ရ၏။ ထုိအခ်ိန္၌ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ ဖမ္းဆီးျခင္းမွ တိမ္းေရွာင္ေနရင္း ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးကို ၾကံဆေနခဲ့၏။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ သခင္းေအာင္ဆန္းသည္ လ်ိဳဝွက္ရုပ္ဖ်က္ကာ ဂ်ပန္ျပည္သို႔ ထြက္ေျပးခဲ့၏။ ဂ်ပန္ျပည္ တြင္ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကာနယ္ ဆူဇူကီး ႏွင့္ ေတြဆံုဆက္သြယ္ျပီး ျမန္မာျပည္မွ အျခားရဲေဘာ္မ်ားကိုပါ တိတ္တဆိတ္ ျပည္ပသို႔ ခိုးထုတ္ကာ တိုက်ိဳျမိဳ.၌ "ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္" စတင္ဖြဲ႔စည္းလိုက္၏။

ဗိုလ္ေတဇ
ထို႔ေနာက္ သခင္ေအာင္ဆန္းအပါအဝင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္တို႔သည္ ဟိုက္နန္းကၽြန္း၌ စစ္ပညာမ်ား သင္ၾကားၿပီး ယိုးဒယားသို႔လာခဲ့ၾက၏။ ယိုးဒယား၌ ဗမာ႔လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ကိုဖြဲ႕စည္းကာ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ မဲေဆာက္မွတစ္ေၾကာင္း ျမစ္တာမွတစ္ေၾကာင္း ေကာ့ေသာင္မွတစ္ေၾကာင္း စစ္သံုးေၾကာင္းျဖန္႔ကာ ခ်ီတက္လာခဲ့၏။ ထိုဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္၌ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ေတဇအမည္ခံကာ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္တာဝန္္ယူခဲ့၏။

ေတာ္လွန္ေရးေန႔
ဂ်ပန္တို႔ ျမန္မာၿပည္ကို သိမ္းပိုက္ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ေတဇအမည္ခံ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း၏ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ၾကိးကို ဖ်က္သိမ္း၍ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္အျဖစ္ အမည္မွည့္ေခၚေစ၏။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ တစ္ရက္ ေန႔တြင္ ဂ်ပန္တို႔က ျမန္မာျပည္အား အေယာင္ေဆာင္လြတ္လပ္ေရး ေပး၍ ေဒါတ္တာဘေမာ္ဦးစီးေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၌ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းကို စစ္ဝန္္ၾကီး ရာထူးေပး၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအဖို႔မွာမူ ျမန္မာျပည္ကို လံုးဝမသိမ္းရမီကပင္ ဂ်ပန္တို႔၏ ဆိုးရြာယုတ္မာမူမ်ားကို စက္ဆုပ္ရ႔ႊံရွာသျဖင့္ ဂ်ပန္တို႔အား ျပန္လည္းေတာ္လွန္ရန္ အခြင့္ေကာင္းကို ေစာင့္လင့္ေနခဲ့၏။ ဂ်ပန္တို႔၏ ဖိႏွိပ္မွဳ ရက္စက္မူမ်ားၾကီးမာလာသည့္အေလ်ာက္ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓါတ္မ်ားလည္း ျပင္းထန္လာရာ၁၉၄၅ ခု မတ္လ ၂၇ ရက္ေနတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏တပ္မေတာ္သားအားလံုးအား ဂ်ပန္တို႔ကို ေတာ္လွန္ရန္ အမိန္႔ခုတ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါမွစ၍ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ၾကီးအစျပဳခဲ့ေလသည္။

ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
ဂ်ပန္တို႔အား ေတာ္လွန္ျပီးသည့္ေနာက္ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္တို႔ ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ၾက၏ ထိုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရး (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ၾကိးကိုတည္ေထာင္ကာ အဂၤလိပ္အစိုးရထံမွ ျမန္မာနိဳင္ငံလံုးဝ လြတ္လပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုေလေတာ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ပထမဦးဆံုး ဖဆပလ ဥကၠ႒ၾကီးအျဖစ္ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုရာတြင္ အဂၤလိပ္တို႔ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု ပရိယာယ္ကိုသံုး၍ ေနၾက၏။ ထိုအခ်ိန္က အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္သည္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ၾကီးကို အေပၚယံလိုလားဟန္ၿပ၍ တကယ္တမ္း၌ ပစ္ပယ္ခဲ့သျဖင့္ တိုင္ျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မႏိုင္မနင္းျဖစ္ကာ ဘုရင္ခံအသစ္ ဆာဟူးဗတ္ရန့္အား ရာထူးလြဲေျပာင္းေပးရေလသည္။ ထိုအခါ ဘုရင္ခံ ဆာဟူးဗတ္ရန္႔က ဖဆပလ အားအစိုးရဖြဲ႕ေစ၏။ ၁၉၄၆ ခုနစ္တြင္ ဖဆပလ အဖြဲ႔သည္ အစိုးရျဖစ္လာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳတ္အျခာအာဏာပိုင္ အစိုးရအျဖစ္ မေရာက္ေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဖဆပလ အဖြဲ႕က ျမန္မာႏိုင္ငံကို အာဏာလြဲေျပာင္းမေပးလ်င္ ေရွေျခတစ္လမ္းတိုး ေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကြးေၾကာ္လိုက္ရာ အဂၤလန္ အစိုးရအဖြဲ၌ပင္ ျပႆနာေပၚရေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အပါအဝင္ ကိုယ္စလွယ္ေျခာက္ေယာက္တို.ကို အဂၤလန္သို႔ေခၚ၍ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ ေဆြးေႏြးရေလသည္။

ညီညြတ္ေရး ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ လြတ္လပ္ေရးကိုေဆာင္ရြက္ရာ၌ အဂၤလိပ္တို႔၏ နယ္ခ်ဲ႕ပရိယာယ္ကို အခါမလပ္ သတိထားသည္ အဂၤလိပ္သည္ ျမန္မာနိဳင္ငံအား လြတ္လပ္ေရးေပးေစကာမွဳ ေတာင္တန္းေဒသ လူမ်ိဳးစုမ်ားကို ဆက္လက္သိမ္းပိုက္ထားလို၏ သို႔အတြက္ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဝမ္းကြဲေရးကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္မည့္သေဘာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဆင္ျခင္မိသည္ ထိုေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသို႔ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ကာ ရွမ္း ကခ်င္ ကရင္ ကယား ခ်င္းတိုႏွင့္ ညီညြတ္ေရးရရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့၏။ယင္းသို႔ ျပည္ေထာင္စု ညီညြတ္ေရးအတြက္ ၁၉၄၇ ခု ႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ရွမ္းျပည္၌ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုပါဝင္ေသာ ပင္လံုကြန္ဖရင္႔ ၾကီးေခၚဆိုကာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။ ထိုအခါမွစ၍ ၿပည္ေထာင္စုေန႔ဟူ၍ ေပၚေပါက္ခဲ့ေပသည္။

လြတ္လပ္ေရး အဓိ႒ာန္
ထုိ႔ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ အဂၤလန္သို႔သြား၍ အဂၤလန္အစိုးရႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ေဆြးေနြးခဲ့၏။ တစ္နွစ္အတြင္ လြတ္လပ္ေရးရရမည္ ဟူေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖင့္ တိုင္းၿပည္ၿပဳလြတ္ေတာ္ေရႊးေကာက္ပြဲ၌ ဝင္ေရာက္အေရႊးခံရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဖဆပလ အဖြဲ႔သည္ လူထုတစ္ရပ္လံုး၏ ေထာက္ခံမူကို ရရွိခဲ့ေပသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ အိမ္ေထာင္စု
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၄၂ ခုနွစ္တြင္ ေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့ရာ သားနွစ္ေယာက္ သၼီးႏွစ္ေယာက္ဖြားျမင္ခဲ့၏။သို႔ေသာ္ အငယ္ဆံုးသၼီးေထြးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းေနဆဲ့မွာပင္ ကြယ္လြန္ဆံုးပါးခဲ့ရွာ၏။
ထိုေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကြယ္လြန္ေသာအခါ သားနွစ္ေယာက္ႏွင့္ သမီးတေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

၁၉၄၇ ခု ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္
၁၉၄၇ ခုနစ္ ႏွစ္ဝက္က်ိဳးေသာအခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကိဳးပမ္းေသာ လြတ္လပ္ေရး ေအာင္ပန္းကို ရလုဆဲ အေျခအေနသို႔ ဆိုက္ေရာက္လာ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရအံ့ဆဲလြတ္လပ္ေရး ၾကီးအတြက္ အားတက္ခါ ျမန္မာနိဳင္ငံၾကီးေရွေရးကို သူ၏ဝန္ၾကီးအဖြဲ႔ႏွင့္ အခါမလပ္ တိုင္းပင္ေဆြးေနြး စီစဥ္ခဲ့ေပသည္။ယင္းသို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းႏွင့္တကြ သခင္ျမ မန္းဘခိုင္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား ဦးဘခ်ိဳ ဦးဘဝင္း မစၥတာရာဇတ္ တို႕သည္ တိုင္းၿပည္အက်ိဳးကို သယ္ပိုးေနစဥ္မာ ၁၉၄၇ ခုနစ္ ဇူလိွဳင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ လူသတ္သမားတို႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ အနိစၥ ေရာက္ခဲ့ၾကရေလသတည္း။
 

ေဒၚဦးဇြန္း - အတၳဳ ပၸတၱိ


ပထမလူမႈဝန္ထမ္းအမ်ိဳ းသမီး (သို ့) ျမန္မာ့ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ား၏မိခင္

မင္းကြန္းလူအိုရံုကိုစတင္တည္ေထာင္သူမွာ ေဒၚဦးဇြန္း ျဖစ္ေပသည္။ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ထေျမာက္ ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေသာ ဘိုးဘြားမ်ား (၀ါ) လူအိုမ်ား ေစာင့္ေရွာက္ေရး လူမႈ၀န္ထမ္းလုပ္ငန္းကို ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားထံမွ ပထမဦးစြာ မ်ဳိးေစ့ခ်ခဲ့သူ ျဖစ္ေပသည္။

၊ေဒၚဦးဇြန္းကို ၁၂၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ၀ါေခါင္လဆန္း ၅ ရက္ ေသာၾကာေန႔တြင္ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ (မႏၱေလးၿမိဳ႔) ၌ ဖြားျမင္သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕တို႔ သိမ္းပိုက္ၿပီးျဖစ္သည္။ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံကိုမူ မင္းတုန္းမင္း အုပ္စိုးဆဲျဖစ္သည္။ ေဒၚဦးဇြန္း ၁၇ ႏွစ္သမီးအရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခဲ့ေလသည္။

၊ေဒၚဦးဇြန္း၏ ဖခင္မွာ ဦးအီ ျဖစ္၍၊ မိခင္မွာ ေဒၚမွ်င္ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးအီသည္ အမရပူရၿမိဳ႔ ရက္ကန္းစင္မ်ားမွ ပိုးထည္၊ ခ်ည္ထည္တို႔ကို အေရာင္းအ၀ယ္ျပဳေသာ ပိုးကုန္သည္ႀကီး ျဖစ္ရာ ပစၥည္းဥစၥာ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာသည္။ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္တြင္ အိမ္ႀကီးရခိုင္ျဖင့္ ေနထိုင္ႏိုင္သည္။

၊ေဒၚဦးဇြန္းသည္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကေလးျဖစ္သည္။ ရုပ္ရည္ရူပကာ လွပတင့္တယ္သည္ႏွင့္အမွ်စိတ္ေနသေဘာထားလည္းထူးျခားမြန္ျမတ္သူျဖစ္သည္။
ေဒၚဦးဇြန္း၏ အမူအက်င့္၊ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာေပဗိမာန္ထုတ္ ‘ဖြားဦးဇြန္း’ အတၳဳပၸတၱိ၌ ဤသို႔ ေဖာ္ျပထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

“ေဒၚဦးဇြန္းသည္ အာဇာနည္ အမ်ဳိးသမီး ျဖစ္သည္။ သူ႔၌ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ တစံုတရာကို ျပဳမည္ဟု ျပ႒ာန္းလိုက္သည္ရွိေသာ္ ထိုအရာကို မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္တတ္ေသာ သံမဏိစိတ္ဓာတ္လည္း ရွိေပသည္။ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ပြဲလမ္းသဘင္ အေပ်ာ္အပါးတို႔ကို မလုိက္စားခဲ့ေခ်။ အ၀တ္အစား၌လည္း အျခားေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကဲ့သို႔ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္ ၀တ္စားဆင္ယင္ျခင္း လံုး၀မရွိဘဲ ပင္နီမွ်ေလာက္ႏွင့္ပင္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ခဲ့၏။ သာမႈ နာမႈ သြားေသာအခါ၌ပင္ ပင္နီေခ်ာ၊ အမရပူရ လံုခ်ည္မွ်သာ ဆင္ယင္၍ စိန္ေရႊ စသည္တို႔ကို အလ်ဥ္းမ၀တ္ဘဲ သြားလာေလ့ရွိသည္။သို႔ရာတြင္ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳမည္ဟုမိမိစိတ္က ျပ႒ာန္း
လိုက္လွ်င္ ထိုျပ႒ာန္းခ်က္အတိုင္း အထေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရသည္တို႔၌ကား စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆေလ့ရွိသည္။ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ဗဟုသုတ ၾကြယ္၀သည္။ လူေပါင္းဆံ့သည္။ မဂၤလာတရားေတာ္ႏွင့္အညီ ၿခိဳးၿခံသင့္ေသာ
အရာ၌ၿခိဳးၿခိဳးၿခံၿခံက်င့္သံုး၍ ေပးထိုက္လွဴထိုက္ေသာအရာ၌ရက္ရက္ေရာေရာ
ေပးကမ္းလွဴဒါန္းတတ္သည္။ၿခိဳးၿခံရမည့္ေနရာတြင္မိမိအဖို႔ထမင္းတစ္နပ္မွ်ႏွင့္ပင္
ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ႏိုင္သည္။”

၊ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ မိဘလုပ္ငန္းကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့သည္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ မိဘလုပ္ငန္းကို ဦးစီးဦးေဆာင္ ျပဳ၍ပင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုးထည္အေရာင္းအ၀ယ္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့၏။ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ အိမ္ေထာင္သားေမြးကား မျပဳခဲ့။ အပ်ဳိႀကီးဘ၀ျဖင့္ အရိုးထုတ္ခဲ့ေလသည္။

၊ေဒၚဦးဇြန္းသည္ အသက္၃၀အရြယ္တြင္မႏၱေလးၿမိဳ႕ရွိပတၱျမားဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
ကို အုတ္ေက်ာင္းႀကီးတစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထိုမွစ၍ “ပတၱျမားအုတ္ေက်ာင္းအမ ေဒၚဦးဇြန္း” ဟူ၍ ထင္ရွားခဲ့သည္။

မိဘႏွစ္ပါး ကြယ္လြန္ေသာအခါ အေမြအႏွစ္အားလံုးကို ေဒၚဦးဇြန္း ရလိုက္သည္။ ယင္းတို႔မွာ ေနထိုင္ေသာ တိုက္အိမ္၊ ေငြသား တစ္သိန္းခြဲ၊ လယ္ယာေျမ စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ မိဘႏွစ္ပါး ရွိစဥ္ကပင္ ပိုးကုန္သည္လုပ္ငန္းကို ဦးစီးလုပ္ကိုင္ခဲ့သည္ျဖစ္ရာ မိဘႏွစ္ပါး မရွိေသာ္လည္း လုပ္ငန္းအတြက္ လံုး၀ အခက္အခဲမရွိ ေအာင္ျမင္စြာ ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စီးပြားဥစၥာတို႔မွာ ဆုတ္ယုတ္မသြား၊ တိုးတက္၍ပင္ လာခဲ့ေပသည္။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ စီးပြားဥစၥာမ်ား၌ မေပ်ာ္ပိုက္၊ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္း မရွိလွ။ ကြယ္လြန္သူ မိဘႏွစ္ပါးကိုသာ သတိတရရ ျဖစ္ေနသည္။

သို႔ျဖင့္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေစရန္ ရန္ကုန္သို႔ အလည္အပတ္ ဆင္းလာသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ အသက္ ၄၀ အရြယ္ရွိၿပီ။ ေဒၚဦးဇြန္း ရန္ကုန္ဆင္းလာခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စေတာ့ကိတ္လမ္း (ယခု သိမ္ျဖဴလမ္း) ၌ ခရစ္ယာန္သီလရွင္မ်ား ဦးစီးေဆာင္ရြက္ေနသည့္ လူအိုရံုတစ္ရံု ရွိသည္။ ယင္းသည္ မူလက ဘရင္ဂ်ီ ဂိုဏ္းေထာက္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဘီဂင္ဒက္သည္ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳရန္ပဲရစ္ၿမိဳ႕မွ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕သို႔၁၈၅၆ခုတြင္ ေရာက္ရွိလာသူ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာစကားကုိ ေကာင္းစြာ တတ္ကၽြမ္းသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အရပ္ရပ္သို႔ လွည့္ပတ္သြားလာခဲ့ဖူးသည္။ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္။ မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ေတြ႔ဆံု၍ ဘာသာေရးကိစၥမ်ားကို ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္။ မင္းတုန္းမင္း ေပးေသာ ဆင္ ၃ စီး၊ ေလွတစ္စင္းျဖင့္ ဘရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္မ်ား ရွိရာေဒသမ်ားသို႔ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕အထိ ဆန္တက္ခဲ့ဖူးသည္။ ဗုဒၶ ေဂါတမ အတၳဳပၸတၱိ
(Life and Legend of Gautama) စာအုပ္ကို ေရးသား၍ ၁၈၅၈ ခုတြင္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထိုဘုန္းေတာ္ႀကီး ဘီဂင္ဒက္သည္ ၁၈၈၉ ခုတြင္ ထိုလူအိုရံုကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ေနာင္ေသာအခါ သီလရွင္ဂိုဏ္းသို႔ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့သည္။

ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ေနေသာ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ တေန႔ေသာအခါ ထိုလူအိုရံုသို႔ သြားေရာက္ လည္ပတ္ ၾကည့္ရႈသည္။ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနေသာ ဘိုးဘြားမ်ားအား ခရစ္ယာန္သီလရွင္မ်ားက ေကာင္းစြာ ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ ျပဳစုထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုအခါ ထိုလုပ္ငန္းကို ေဒၚဦးဇြန္း မ်ားစြာ ႏွစ္သက္ သေဘာက်သြားသည္။ ခိုကိုးရာမဲ့ျဖစ္ေနေသာဘိုးဘြားမ်ားကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္ ျမတ္ေသာအမႈ၊ ျမတ္ေသာဒါန ျဖစ္သည္ဟူ၍ ေတြးမိသည္။ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳတို႔နည္းတူ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္လည္း ထိုလုပ္ငန္းမ်ဳိးကို လုပ္ေဆာင္သင့္သည္ဟု အႀကံျဖစ္မိသည္။ ယင္းသို႔ ေတြးမိ အႀကံျဖစ္မိရာမွ ထိုလုပ္ငန္းကို မိမိကပင္ စတင္ဦးေဆာင္ လုပ္ေတာ့မည္၊ ကြယ္လြန္သူ မိဘႏွစ္ပါးကိုယ္စား အသက္ထင္ရွား ရွိေနေသာ ခိုကိုးရာမဲ့ ဘိုးဘြားမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ျခင္းျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ရွာေတာ့မည္ဟူ၍ သႏၷိ႒ာန္ ခ်လိုက္ေလသည္။

သို႔ျဖင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ထိုလုပ္ငန္းကို စတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေလသည္။ ေရွးဦးစြာ မင္းကြန္းရြာရွိ မင္းကြန္းေစတီႏွင့္ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းႀကီးအနီး ေအးခ်မ္းသာယာလွေသာ ေျမေနရာတြင္ ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္း ၃ ေက်ာင္း ေဆာက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အဘိုးအိုတစ္ဦးႏွင့္ အဘြားအို ႏွစ္ဦး၊ ေပါင္း ၃ ဦးကို ထားရွိသည္။ ယင္းတို႔မွာ အသက္ ၉၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိ ဖိုးဆင့္၊အသက္၉၈ ႏွစ္အရြယ္ရွိဖြားစိုး၊အသက္၈၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိဖြားမယ္တို႔
ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔ ၃ ဦးကို ေဒၚဦးဇြန္း ကိုယ္တိုင္ အေဖာ္မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ အကူအညီျဖင့္ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ ျပဳစုသည္။ ၁၂၇၈ ခုမွ စတင္လုပ္ေဆာင္ရာ ၁၂၈၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဘိုးဘြား ၂၀ အထိ တိုးခ်ဲ႕လက္ခံ ထားရွိႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို ၂ ႏွစ္အတြင္း ကုန္က်စရိတ္ အ၀၀ကို ေဒၚဦးဇြန္းတစ္ဦးတည္းကပင္ က်ခံေပသည္။

ထို႔ေနာက္ ေဒၚဦးဇြန္း၏လုပ္ငန္းကို အားေပးကူညီမည့္ပုဂၢဳိလ္ႏွစ္ဦး ေပၚလာသည္။ ဦးဘခ်မ္းႏွင့္ ဦးေမာင္ႀကီး (ဘီအိုင္ေအ) တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ မင္းကြန္း လူအိုရံုလုပ္ငန္းကို က်ယ္ျပန္႔စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ သူတို႔ ၃ ဦး ပူးေပါင္းလ်က္ လူအိုရံုအသင္း တည္ေထာင္ကာ ရန္ပံုေငြ ဖြင့္သည္။ အသင္းတည္ေထာင္စ၌ အားေပးမည့္သူ နည္းပါးလွသျဖင့္ ၈ ႏွစ္အတြင္း ရန္ပံုေငြ ရွစ္ေထာင္သာ ရသည္။ သို႔ရာတြင္ မြန္ျမတ္ေသာ လုပ္ငန္းကို တိုင္းျပည္က တစတစ သေဘာေပါက္ နားလည္လာၾကသျဖင့္ မၾကာျမင့္မီပင္ ရန္ပံုေငြ ရွစ္ေထာင္မွ ၄ သိန္းအထိ တိုးတက္ရရွိလာသည္။ ထိုအခါ မင္းကြန္းလူအိုရံုကို ဘိုးဘြား ၂၅၀ အထိ တိုးခ်ဲ႕လက္ခံႏိုင္ေသာအေျခသို႔ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေခတ္မီ
ေရေလွာင္ကန္၊ မီးဖို၊ ဓမၼာရံု စသည္တို႔ ထားရွိ၍လည္း လူအိုရံုလုပ္ငန္းကို ေခတ္မီ စနစ္တက် တိုးတက္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့သည္၊ လူအိုရံုပိုင္ ေမာ္ေတာ္တစ္စီးပင္ ထားႏိုင္ကာ မႏၱေလးဆိပ္ကမ္းမွ မင္းကြန္းလူအိုရံုသို႔ သြားလိုသူမ်ားကို အခမဲ့ နိဗၺာန္ကူးတို႔ပင္ ပို႔ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။

ယင္းသုိ႔ မင္းကြန္းလူအိုရံု တိုးတက္ေအာင္ျမင္လာေသာအခါ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ အျခားၿမိဳ႕မ်ားတြင္ လူအိုရံုမ်ား တည္ေထာင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျပန္သည္။ သူသည္ သူ႔ေငြျဖင့္ပင္ မ တည္ကာ ၁၂၈၉ ခုတြင္ သထံု ျမသပိတ္ေတာင္ေျခ၌လည္းေကာင္း၊ ၁၂၉၀ ျပည့္တြင္ ေပါင္းတည္၌လည္းေကာင္း၊ ၁၂၉၅ ခုတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ႏွင္းဆီကုန္း၌လည္းေကာင္း၊ ၁၂၉၉ ခုတြင္ ပခုကၠဴ၌လည္းေကာင္း လူအိုရံုမ်ား တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၌ ရွိရွိသမွ်ေသာ ပစၥည္းအားလံုး စုစုေပါင္း ၂ သိန္းဖိုးခန္႔ကိုလည္း လူအိုရံုမ်ားသို႔ ရက္ေရာစြာ လွဴဒါန္းလိုက္ေလသည္။ လူအိုရံုလုပ္ငန္းကို ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ေဆာင္ရြက္ေနရာမွ အသက္ ၆၀ အရြယ္ ရွိလာေသာအခါ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕ လူအိုရံု၌ သီလရွင္ဘ၀သို႔ ကူးေျပာင္းလိုက္သည္။ (ဘြဲ႔မွာ ဘြားသုမာလာ ျဖစ္သည္။) ယင္းသို႔ သီလရွင္ဘ၀သို႔ ကူးေျပာင္းေသာ္လည္း လူအိုရံု လုပ္ငန္းမ်ားကို ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ၿမဲ ေဆာင္ရြက္သည္။

ဤအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဒုတိယကမၻာစစ္မီးႀကီး ကူးစက္ ျပန္႔ပြားလာသည္။ စစ္မီးသည္ အျခားေသာ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္အတူ ေဒၚဦးဇြန္း၏ လူအိုရံုလုပ္ငန္းကိုလည္း ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။ စစ္ဒဏ္ကို အျခားလူအိုရံုမ်ားထက္ ႏွင္းဆီကုန္း လူအိုရံုက ပို၍ခံရသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဂ်ပန္က ဗံုးႀကဲၿပီးေနာက္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္က ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အားလံုးအား ၂၈-၂-၄၂ ေန႔ကို ေနာက္ဆံုးထား၍ ၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားၾကရန္ အမိန္႔ေပးသည္။ (ယင္းသို႔ အမိန္႔ေပးၿပီးေနာက္ ၆-၃-၄၂ ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို အႏွံ႔အျပား မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။) ဤတြင္ ႏွင္းဆီကုန္း လူအိုရံုမွ အဘိုးအဘြားမ်ားအား ေဒၚဦးဇြန္း ကိုယ္တိုင္ ၾကပ္မတ္လ်က္ ၁၁-၂-၄၂ ေန႔တြင္ မင္းကြန္းလူအိုရံုသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေပးခဲ့ေလသည္။ (မင္းကြန္းလူအိုရံုသည္ ႏွင္းဆီကုန္း လူအိုရံုကဲ့သို႔ စစ္ဒဏ္ကို ျပင္းထန္စြာ မခံစားရေသာ္လည္း အထိုက္အေလ်ာက္ကား ခံစားခဲ့ရေသးသည္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔သည္ မင္းကြန္းလူအိုရံုပိုင္ ေမာ္ေတာ္ကို သိမ္းပိုက္ခဲ့၏။ မင္းကြန္းလူအိုရံုပိုင္ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္မီးစက္ကိုလည္း သိမ္းပိုက္ခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ လူအိုရံု အေဆာက္အအံု အခ်ဳိ႕ကို ဖ်က္ဆီးခဲ့၏။)

ႏွင္းဆီကုန္း လူအိုရံုမွ ဘိုးဘြားမ်ားကို ေဒၚဦးဇြန္းကိုယ္တိုင္ မင္းကြန္းသို႔ ေခၚေဆာင္ေျပာင္းေရႊ႕ေပးရာတြင္ အခ်ဳိ႕သာ လိုက္ပါၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က မင္းကြန္းသို႔ မလိုက္လိုဟုဆိုကာ ရန္ကုန္၌ ဇြတ္အတင္း ေနခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ ေစာင့္ေရွာက္သူမရွိ၊ ဖရိုဖရဲတကြဲတျပားစီ ျဖစ္ေနၾကသည္။
ေဒၚဦးဇြန္းခမ်ာမွာလည္းသူတို႔အတြက္မည္သို႔မွ်မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဤတြင္ ၁၉၄၃ ခု၌ စိတ္ထားမြန္ျမတ္သူ ပုဂၢဳိလ္တစုက စုေပါင္း၍ ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားေစာင့္ေရွာက္ေရး အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္သည္။ ေစာင့္ေရွာက္မည့္သူ ကင္းမဲ့ေနေသာဘိုးဘြားတို႔ကို ျပန္လည္စည္းရံုးကာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကသည္။
ေဒၚဦးဇြန္း၏လက္ငုတ္ကိုဆက္လက္လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ယင္းသို႔လုပ္ကိုင္သည္ကို
လည္း မင္းကြန္းရွိ ေဒၚဦးဇြန္းထံ စာေရး၍ သတင္းေကာင္း ေပးပို႔ၾကသည္။

ထိုအခါ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္လ်က္ -

“‘လူအိုရံုႀကီးကို တာရွည္ေကာင္းဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္၍ ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔’ ဟု တည္ေထာင္ ထူေထာင္ေတာ္မူၾကေသာေၾကာင့္ နာယက ဆရာေတာ္မွစ၍ အဖြဲ႔၀င္ လူႀကီးမ်ားအားလံုး ႀကံတိုင္းေအာင္ၾကပါေစ၊ ကပ္သံုးပါးမွ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါေစဟု ေမတၱာ ပို႔ပါ၏။ ဥကၠ႒ႀကီး ဦးတင္ထံက စာကို ရရွိသည္မွာ ေရႊထုပ္ ေငြထုပ္ကို ရရွိသည္ထက္ မ်ားစြာ အဖိုးတန္လွပါေပသည္။ လူအိုမ်ားအက်ဳိး လိုဟန္ေဆာင္၍ ေလာဘ အတၱဟိတသမားမ်ား ေတြ႔ရွိ ထင္ျမင္ပါလွ်င္ ႏွိမ္နင္းပယ္ရွား ႏိုင္ပါေစ ဟု ဆုေတာင္းပါ၏။”

ဟူ၍ ၂၈-၅-၄၃ ေန႔စြဲျဖင့္ စာ ျပန္ၾကား ေရးသားခဲ့ေလသည္။

ထိုအခ်ိန္၌ ေဒၚဦးဇြန္းသည္ ဇရာေထာင္းေနၿပီ။ က်န္းမာေရးလည္း ခ်ဳိ႕တဲ့ေနၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၅-၁၀-၄၃ ေန႔စြဲျဖင့္ အဖြဲ႕သို႔ ေရးသားေပးပို႔ေသာစာ၌ ဤသို႔ထည့္သြင္းမွာၾကားခဲ့သည္။“အဘြားလည္းအသက္အရြယ္ႀကီးပါၿပီ။
ေကာင္းေကာင္းလည္း မက်န္းမာသျဖင့္ ေမာင္တို႔ပဲ ဒီလုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ တာ၀န္ယူၾကပါ။ အဘြားေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။”

ဤစာသည္ ေဒၚဦးဇြန္း၏ ေနာက္ဆံုးစာပင္ ျဖစ္သည္။ ဤစာ ေရးၿပီးေနာက္ ၁ ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ေဒၚဦးဇြန္းကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားရွာေလသည္။
ေဒၚဦးဇြန္းသည္ မြန္ျမတ္လွသည့္ လုပ္ငန္းႀကီးကို ထူးခၽြန္စြာ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ဘ၀ကို တန္ဖိုးရွိစြာ အသံုးခ်ေနထိုင္သြားသူ ပုဂၢိဳလ္ထူးႀကီး ျဖစ္ေပသည္။ သူကြယ္လြန္သည့္ေန႔သည္ ၁၁-၅-၄၄ ေန႔ျဖစ္၍ စစ္ကာလအတြင္း ျဖစ္သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ အသက္ ၇၆ ႏွစ္အရြယ္ ရွိသည္။ သူ ျမတ္ႏိုးခင္တြယ္လွသည့္ မင္းကြန္းလူအိုရံုမွာပင္ ကြယ္လြန္ရွာေလသည္။

၊ေဒၚဦးဇြန္း ကြယ္လြန္ေသာ္လည္း သူ၏လုပ္ငန္းကား မကြယ္ခဲ့။ ၁ ႏွစ္ထက္ ၁ ႏွစ္ တိုးတက္က်ယ္ျပန္႔၍ပင္ လာခဲ့ေပသည္။ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေဒၚဦးဇြန္း အုတ္ျမစ္ခ်ေပးခဲ့မႈေၾကာင့္ လူအိုရံုေခၚ ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ားသည္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေပၚေပါက္ေနၿပီ။ မင္းကြန္း၊ ရန္ကုန္၊ ပခုကၠဴ၊ သထံု၊ ေပါင္းတည္တို႔၌ သာမက ျဖဴး၊ ေမာ္လၿမိဳင္တို႔၌လည္း ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ား ရွိေနၿပီ၊ ထို႔ျပင္ ပုသိမ္၊ မႏၱေလး၊ ျပည္၊ ေျမာင္းျမ စသည္တို႔၌လည္း ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကၿပီ။ေဒၚဦးဇြန္း အုတ္ျမစ္ခ်ခဲ့ေသာ လုပ္ငန္းကို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၊ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားသာမက ႏိုင္ငံအစိုးရကပါ အေလးအျမတ္ ထား၍ ေဆာင္ရြက္ေနေလၿပီ။ ။
 

ဦးသန္ ့ - အတၳဳ ပၸတၱိ


၊ျမန္မာႏိုင္ငံ ဧရာဝတီတိုင္း၊ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕ ေျမပိုင္ရွင္၊ ဆန္စက္ ပိုင္ရွင္ အဖ ဦးဖိုးႏွစ္၊ အမိ ေဒၚနန္းေသာင္း တုိ႕ က ၁၉ဝ၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၂ ရက္ေန႕တြင္ ေမြးဖြားသည္။ ေမြးခ်င္း ၄ ဦး ရွိသည္။ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕ဆရာႀကီး ဦး ဘဟန္ ျမန္မာေက်ာင္းကို ဦးသန္႕ အသက္ ၅ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ စတင္ တက္ေရာက္ ပညာ သင္ၾကားသည္။ အ ဂၤ လိပ္ – ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာသင္ YMBA ေက်ာင္းကို ပထမတန္းမွ စ၍ တက္ခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္က အဂၤလိပ္စာ စာ သင္ရေသာ အိမ္ရွိ ဖခင္ႀကီး၏ စာအုပ္စင္မွ အဂၤလိပ္ စာအုပ္မ်ားက မ်ားစြာ အေထာက္အကူ ျပဳခဲ့သည္။ ဖ ခင္ ႀကီး ဦးဖိုးႏွစ္သည္ ကာလကတၲားရွိ ဟန္းတား ေကာလိပ္ (Hunter’s College) မွ ဥပစာတန္းႏွင့္ ညီမွ် သည့္ ပညာေရးကို ရရွိထားသူ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားငယ္ ဦးသန္႕သည္ ေက်ာင္းစာ လုပ္ၿပီးတိုင္း ဖခင္ႀကီး စာ အုပ္စင္ ရွိရာသို႕ ေရာက္ေတာ့သည္။ Sir Arthur Conan Doyle ၏ ထင္ရွားေသာ Sherlock Holmes စံုေထာက္ ဝတၴဳမ်ား၊ စာေရး ဆရာႀကီး William Shakespeare ၏ စာေပမ်ား အျပင္၊ ထင္ ရွားေသာ သမိုင္းဝင္ ျမန္မာ စာဆုိေတာ္ အေတာ္ မ်ားမ်ား၏ လက္ရာမ်ားကို ငယ္စဥ္ကပင္ ဖတ္႐ႈ ျမည္းစြမ္းခြင့္ ရခဲ့သည္။
၁၉၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ ဥပစာတန္း ပထမႏွစ္ တက္သည္။ ျမန္မာစာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ တုိ႕ကို အဓိက ဘာသာတြဲ၊ ျမန္မာ အႏု စာေပသမိုင္း၊ သခ်ၤာႏွင့္ ေလာဂ်စ္ တို႕ကို အပို ဘာသာမ်ား အျဖစ္ ယူ သည္။ ဖခင္ႀကီး ဦးဖိုးႏွစ္သည္ ဦးသန္႕ ၁၄ ႏွစ္သား အ႐ြယ္ကပင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ မိခင္ႀကီးကို လုပ္ေၾကြး လိုသည္က တေၾကာင္း၊ ၁ဝ တန္း ေအာင္လာသည့္ ညီငယ္ ဦးခန္႕ (ဂႏၳေလာက မဂၢဇင္း၏ သက္ တမ္း ရွည္ ျမန္မာပိုင္း အယ္ဒီတာ) ၏ ပညာေရးကို ဦးစားေပး လိုသည္က တေၾကာင္း တို႕ေၾကာင့္၊ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္ တြင္ ဥ ပစာတန္း ၿပီးသည္ႏွင့္ ဦးသန္႕ ေက်ာင္းထြက္ လိုက္သည္။ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားေက်ာင္း ေက်ာင္း ဆရာ ျပန္ လုပ္သည္။
ဦးႏု (ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း) ပန္းတေနာ္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး တာဝန္ကိုမ ထမ္းေဆာင္ေတာ့ေသာ အခါ၊ ဦးသန္႕ သည္အသက္ ၂၂ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ေက်ာင္းဆရာႀကီး (Headmaster) အျပင္၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး (Superintendent) တာဝန္ ကိုပါ ပူးတြဲ ယူခဲ့ရသည္။သူရိယႏွင့္ ျမန္မာ့အလင္း မ ဂၢ ဇင္း တို႕၌ စာမ်ား ေရးသား ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံ ေကာင္းခဲ့ေသာ ဦးသန္႕သည္ ဂႏၳေလာက မဂၢဇင္း တြင္ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးသား ခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ဦးသန္႕သည္ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ စာေပႏွင့္ ေက်းလက္ ေတာ႐ြာ ျပဳျပင္ေရး တုိ႕ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဂႏၳေလာက From my school window (ကြ်န္ေတာ္၏ ေက်ာင္း ျပတင္းမွ) အဂၤလိပ္ ဘာသာ က႑ ေအာက္မွ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးခဲ့သည္။
၁၉၃ဝ ခုႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရ ပညာေရး ဌာနမွ ျပဳလုပ္ေသာ အထက္တန္း ဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲကို ဝင္ေရာက္ ေျဖဆို ခဲ့ရာတြင္ ဦးသန္႕သည္ ပထမ ရခဲ့ဖူး ေလသည္။ ထုိႏွစ္ ၌ပင္ အဂၤလိပ္ ကဗ်ာ ဆရာ Robert Browning ၏ The pied-piper of Hamelin ကဗ်ာရွည္ႀကီးကို ဘာသာျပန္ ထားသည့္ “စေလ အညာ က ေျမြဆရာ” ကို ဂႏၳေလာက ဘာသာျပန္ ၿပိဳင္ပြဲသို႕ ေပးပို႕ခဲ့ရာ ပထမဆု ရခဲ့ျပန္သည္။ျမန္မာ ကေလးမ်ား အ တြက္ ရည္စူး၍ ဥေရာပတိုက္ ရာဇဝင္တြင္ ထင္ရွားေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား အေၾကာင္း ကိုလည္း ၿမိဳ႕ျပ ပံုျပင္မ်ား ေခါင္း စဥ္ျဖင့္ လေပါင္းမ်ားစြာ ဘာသာျပန္ ေရးသားခဲ့သည္။ ပံုျပင္မ်ားမွာ Eileen and Rhoda Power တုိ႕၏ Cities and their stories – An Introduction to History ကို ဘာသာျပန္ျပဳျပင္ေရး သားျခင္း ျဖစ္ သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာ ျပန္႕ပြားေရး အသင္းက ယင္းပံုျပင္ မ်ားကိုပင္ “အိမ္တြင္း သိပၸံေက်ာင္း” (The University at Home) စာစု ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီး တၿမိဳ႕စီ အတြက္ သီးျခား စာအုပ္ငယ္ ကေလးမ်ား ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး ဦးေဖေမာင္တင္ႏွင့္ ဆရာႀကီး ဖာနီဗဲလ္ တို႕ က တည္းျဖတ္ ေပးခဲ့ၾက သည္။ ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ပံုျပင္မ်ားကို စုေပါင္း၍ ကာလကတၲားၿမိဳ႕ မက္မင္ ပံုႏွိပ္တိုက္မွ ထုတ္ေဝခဲ့ရာ ေက်ာင္းစာ အုပ္ အျဖစ္ ျပ ႒ာန္းျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ဦးသန္႕၏ ဘာသာျပန္ ေရးသားမႈမ်ား အနက္ အေအာင္ျမင္ဆံုးဟု ဆုိရပါမည္။
ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္း ဂ်ပန္တုိ႕ ဝင္ေရာက္လာၿပီး မၾကာလွ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္ ထြန္းအုပ္ တုိ႕က ေခၚ၍ ဦးသန္႕ ရန္ကုန္သို႕ လာရသည္။ ျမန္မာ့ ပညာေရး ျပန္လည္ ျပဳစုေရး ေကာ္မတီ အ တြင္းေရးမွဴး အျဖစ္ တာဝန္ ေပးအပ္ ခံရသည္။ “ျမန္မာ့ ပညာေရး စီမံကိန္းသစ္” ကို ၂ လႏွင့္ အၿပီ ျပဳစုၿပီး ပန္း တေနာ္သို႕ ျပန္သည္။
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ သီတင္းကြ်တ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေခတ္သစ္ ပညာေရး သင္တန္းႀကီး တခု ဆ ရာ၊ ဆရာမမ်ား အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စည္ပင္သာယာေရး ႐ံုး၌ ျပဳလုပ္သည္။ ေအာက္တုိဘာ ၂၆ ရက္ေန႕မွ စ တင္ သည့္ အဆုိပါ သင္တန္းႀကီးသည္ ၁၂ ရက္မွ် ၾကာ၍ ပန္းတေနာ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီး ဦးသန္႕က “ျပည္ သူ႕ တာဝန္” ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေဟာေျပာ ပို႕ခ်မႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
ဂ်ပန္ေခတ္ အၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရရန္ လပိုင္းမွ် အလို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္ ၉ ရက္ေန႕တြင္ ဦးသန္႕ သည္ မိသားစုႏွင့္ အတူ ရန္ကုန္သို႕ ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာသည္။ သည္တႀကိမ္ကား၊ သူ၏ ဆႏၵ အေလ်ာက္ ရန္ကုန္ သို႕ လာျခင္း ျဖစ္ၿပီး ရည္႐ြယ္ခ်က္မွာ သူ အလြန္ စိတ္အား ထက္သန္ ေနသည့္ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ မဂၢဇင္း တေစာင္ထုတ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ၿပီး ၁ဝ ရက္မွ် အၾကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတုိ႕ လုပ္ၾကံ ခံရ သည္။ ဆာဟူးဘရန္႕စ္၏ တာဝန္ ေပးခ်က္ အရ၊ ဦးႏု ဦးေဆာင္ကာ အစိုးရ အဖြဲ႕သစ္ ဖြဲ႕သည္။ ဦးႏုက သူ၏ ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ တြင္ ျပန္ၾကားေရး အရာရွိ လုပ္ေပးရန္ ဦးသန္႕ကို ေခၚေလ ေတာ့သည္။
ႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းခ်ိန္ ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးႏွင့္ လူထု အၾကား ဆက္သြယ္ေရး မည္မွ် အေရး ပါေၾကာင္း ဦးသန္႕ သေဘာ ေပါက္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္ခံ လိုက္သည္။ သူ၏ မဂၢဇင္း ထုတ္ေဝရန္ ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ ခဲ့ေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အတူ ျမႇပ္ႏွံ လိုက္ရၿပီး လည္း ျဖစ္ေလသည္။
ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္ေန႕တြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးေဆာင္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘာသာျပန္ စာေပ အသင္း (စာေပ ဗိမာန္) ကို တည္ေထာင္သည္။ ဦးသန္႕က အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္စီ၏ အက်ဳိးေဆာင္ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္လာသည္။ ဦး သန္႕ လည္း လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ ျပန္ၾကားေရး ဌာန ဒုတိယ အတြင္းဝန္၊ ေနာက္ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္ အတြင္း ဝန္ ျဖစ္လာသည္။
၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ဦးႏု၏ အတြင္းဝန္ ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာ့ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရး ဘုတ္ အဖြဲ႕၏ အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္ ပူးတြဲ တာဝန္ ယူခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု ၏တာဝန္ ေပးခ်က္အရ၊ ပစၥဳပၸန္ျမန္ မာႏိုင္ငံ သမိုင္း သက္ေရာက္ေသာ ဗမာ က်ဳိးပမ္းမႈ က်မ္းတေစာင္ ျဖစ္သည့္ “ျပည္ေတာ္သာ ခရီး” ကို စ တင္ ျပဳ စုသည္။ ျပည္ေတာ္သာ ခရီးကို ၄ ႏွစ္မွ် အခ်ိန္ယူ ျပဳစုခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးႏွင့္ တတိယပိုင္းကို ဦးသန္႕သည္ သူ ကုလ သမဂၢ ဆိုင္ရာ အၿမဲတမ္း ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ၿပီး တႏွစ္ အၾကာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပုိင္း တြင္မွ အၿပီး သတ္ ႏိုင္ ခဲ့သည္။
၁၉၅၇ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ အထိ ကုလ သမဂၢ ဆုိင္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ သံအမတ္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ ကု လ သမဂၢအေထြေထြညီလာခံဒုတိယ ဥကၠ႒၊ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ ကုလ သမဂၢ ကြန္ဂို ျပႆနာ ဖ်န္ေျဖေရး ေကာ္ မရွင္ ဥကၠ႒ ျဖစ္သည္။
၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဒက္ဟမၼား႐ိႈး ကြန္ဂို ႏိုင္ငံ ကိစၥ ခရီးသြားစဥ္ ေလယာဥ္ ပ်က္က် ေသ ဆံုး ရာ၊ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၃ဝ ရက္ေန႕တြင္ ဦးသန္႕ကို အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ အျဖစ္ အမ်ား သေဘာတူ ေ႐ြးခ်ယ္ ခန္႕အပ္သည္။ ငါးႏွစ္ သက္တမ္း ႏွစ္ႀကိမ္ ထမ္းေဆာင္ၿပီး၊ ၁၉၇၁ ခု၊ ဒီဇင္ဘာတြင္ ရာထူးမွ အနားယူသည္။
၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႕တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရ ဧည့္သည္ေတာ္ အျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသုိ႕ ၃ ရက္ မွ် ျပန္ေရာက္ ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္သည့္ ရက္ပိုင္း ႏွင့္လည္း တုိက္ဆုိက္ ေန၏။ ဆရာႀကီး၏ ႐ုပ္ကလာပ္ ထားရွိရာ စမ္းေခ်ာင္း ေနအိမ္သို႕ ဦးသန္႕ သြားေရာက္၍ ဂါရဝ ျပဳခဲ့သည္။
၁၉၆၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ လတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ ဧည့္သည္ေတာ္ အျဖစ္ ဦးသန္႕ ျမန္မာႏိုင္ငံသုိ႕ တဖန္ ျပန္ လည္ ေရာက္ရွိ လာျပန္သည္။ဦးသန္႕သည္ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ အျဖစ္ တတိယ ကမာၻစစ္ အထိ ျဖစ္ပြား ႏိုင္ သည့္ က်ဴးဘား ဒံုးပ်ံ အေရးအခင္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ဖ်န္ေျဖ ေစ့စပ္ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ထုိအျပင္ ဦးသန္႕သည္ ႏိုင္ ငံတ ကာ ျပႆနာ မ်ားကို ကုလ သမဂၢအား ကိုယ္စားျပဳ၍ ေျဖရွင္းရာတြင္ ကြ်မ္းက်င္ လိမၼာၿပီး၊ ဘက္ေပါင္းစံု သင့္ တင့္ေအာင္ ဆက္ဆံႏိုင္သူ အျဖစ္ ထင္ရွား ခဲ့သည္။
ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာႀကီး ဦးသန္႕ တခါက ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ႀကိဳးပမ္းခ်က္ အမွတ္တ ရ ျဖစ္ ရပ္တခု ရွိခဲ့ပါသည္။ ဖဆပလ ျပန္ၾကားေရး ဌာန အတြင္းဝန္ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ၁၉၄၉ – ၅ဝ ခုႏွစ္မွာ လက္ နက္ ကိုင္ ေတာ္လွန္မႈ မ်ားေၾကာင့္ ျပည္တြင္း မၿငိမ္သက္သည့္ ကာလ ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တရား ဥ ပေဒ စိုးမိုးေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ ေရးရာ မ်ားကို ျမန္မာ့ အသံမွ ဦးသန္႕ မွန္မွန္ အသံလႊင့္ ေျပာၾကားရသည္။ ထို အ ခ်ိန္တြင္ ဦးႏု၏ တာဝန္ေပးခ်က္ အရ၊ ဦးသန္႕သည္ ယာဥ္ေမာင္းႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း လက္နက္ကိုင္ေတာ္ လွန္ သူမ်ား ဌာနခ်ဳပ္ ရွိရာ အင္းစိန္သို႕ စြန္႕စြန္႕စားစား သြားေရာက္ၿပီး၊ ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္ ၂ ဦး ျဖစ္ေသာ ေစာဟန္သာေမႊးႏွင့္ ေစာဘဦးႀကီး (မအူပင္ ပညာအုပ္ေဟာင္း) တုိ႕ႏွင့္ ေတြ႕ရသည္။ အပစ္အ ခတ္ ရပ္စဲေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အေျခအေန အရ ႀကိဳးစားမႈ မေအာင္ျမင္ ခဲ့ေပ။
ဦးသန္႕သည္ ေဒၚသိန္းတင္ႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး၊ တဦးတည္းေသာ သမီး ျဖစ္သူ ေအးေအးသန္႕ ထြန္းကားခဲ့သည္။
ဦးသန္႕သည္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ၂၅ ရက္ေန႕အသက္ ၆၅ ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္ ၿမိဳ႕မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႕တြင္ ဦးသန္႕ ႐ုပ္ကလာပ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႕ ေရာက္ ရွိလာသည္။ ဗိုလ္ေနဝင္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရက ၿပီးစလြယ္ ျမင္းၿပိဳင္ ကြင္းေဟာင္းတြင္ ထားကာ၊ ဒီဇင္ဘာ လ ၅ ရက္ေန႕၊ ေန႕လည္ ၁ နာရီ အခ်ိန္မွာ ၾကံေတာ သခ်ႋဳင္းသို႕ ပို႕ေဆာင္ သၿဂႋဳဟ္မည့္ အစီအစဥ္ကို ေက်ာင္း သားမ်ား ဦးေဆာင္သည့္ ရဟန္း ရွင္လူ ျပည္သူ အေပါင္းက လက္မခံႏိုင္ဘဲ၊ ဦးသန္႕ ႐ုပ္ကလာပ္ကို တကၠသိုလ္ နယ္ေျမ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမေရွ႕သို႕ သယ္ေဆာင္ လာၿပီး၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အေဆာက္အဦေဟာင္း ေန ရာမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဂူဗိမာန္ တည္ေဆာက္ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ရာမွ ဦးသန္႕ အေရးအခင္း ျဖစ္ပြား ခဲ့ရသည္။ မတတ္သာ သည့္ အဆံုးတြင္မွ ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ စစ္အစိုးရက ဦးသန္႕ ႐ုပ္ကလာပ္ကို ကန္ေတာ္မင္ ပန္းျခံတြင္ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့သည္။
ဦးသန္႔အား ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရက ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္ ဝဏၰေက်ာ္ထင္၊ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ သီရိပ်ံခ်ီ၊ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ တြင္ စည္သူဘြဲ႕၊ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ မဟာသေရစည္သူဘဲြ႕မ်ား ခ်ီးျမႇင္ခဲ့ၿပီး၊ ယူဂိုဆလပ္ႏိုင္ငံ မာရွယ္တီးတုိးက ယူဂိုဆလပ္တံခြန္ဘြဲ႕ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။
ကုလ သမဂၢ ကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဦးသန္႕၏ အတၴဳပၸတၲိ စာမ်က္ႏွာတြင္၊ ဦးသန္႕ အား ေအာက္ေဖာ္ျပပါ တကၠသိုလ္ မ်ား က ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဘြဲ႕မ်ား (LL.D.) ေပးအပ္ ခ်ီးျမႇင့္ ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။
- Carleton University, Ottawa, Canada (25 May 1962);
– Williams College, Williamstown, Massachusetts (10 June 1962);
– Princeton University, Princeton, New Jersey (12 June 1962);
– Mount Holyoke College, South Hadley, Massachusetts (2 June 1963);
– Harvard University, Cambridge, Massachusetts (13 June 1963);
– Dartmouth College, Hanover, New Hampshire (16 June 1963);
– University of California at Berkeley, California (2 April 1964);
– University of Denver, Denver, Colorado (3 April 1964);
– Swarthmore College, Swarthmore, Pennsylvania (8 June 1964);
– New York University, New York (10 June 1964);
– Moscow University, Moscow, Soviet Union (30 July 1964);
– Queen’s University, Kingston, Ontario (22 May 1965);
– Colby College, Waterville, Maine (6 June 1965);
– Yale University, New Haven, Connecticut (14 June 1965);
– University of Windsor, Windsor, Ontario, Canada (28 May 1966);
– Hamilton College, Clinton, New York (5 June 1966);
– Fordham University, Bronx, New York (8 June 1966);
– Manhattan College, New York (14 June 1966);
– University of Michigan, Ann Arbor, Michigan (30 March 1967);
– Delhi University, New Delhi, India (13 April 1967);
– University of Leeds, England (26 May 1967);
– Louvain University, Brussels, Belgium (10 April 1968);
– University of Alberta, Edmonton, Canada (13 May 1968);
– Boston Unversity, Boston, Massachusetts (19 May 1968);
– Rutgers University, New Brunswick, New Jersey (29 May 1968);
– University of Dublin (Trinity College), Dublin, Ireland (12 July 1968);
– Laval University, Quebec, Canada (31 May 1969);
– Columbia University, New York City (3 June 1969);
– The University of the Philippines (11 April 1970);
– Syracuse University (6 June 1970).
ေအာက္ေဖာ္ျပ တကၠသိုလ္ မ်ားမွ ဦးသန္႔အား ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေဒါက္တာဘဲြ႕ ေပးအပ္ ခ်ီးျမႇင့္ ခဲ့သည္။
- Doctor of Divinity, The First Universal Church (11 May 1970);
– Doctor of International Law, Florida International University, Miami, Florida (25 January 1971);
– Doctor of Laws, University of Hartford, Hartford, Connecticut (23 March 1971);
– Doctor of Civil Laws degree, honoris causa, Colgate University, Hamilton, New York, (30 May 1971);
– Doctor of Humane Letters, Duke University, Durham, North Carolina (7 June 1971).

ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ - အတၳဳ ပၸတၱိ


၊ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးလမ္းျပ မီးရႈးတန္ေဆာင္ ၊ အာရွတုိက္၏ ထြန္းသစ္ၾကယ္ အရွင္္ဦးဥတၱမကုိ ရခုိင္ျပည္ နယ္ စစ္ေတြၿမိဳ႕၊ရူပရပ္၊ ေခ်ာင္းနားတန္းတြင္ဖခင္ဦးျမသာဦး၊မိခင္ ေဒၚေအာင္ေက်ာ့ျဖဴတုိ႔မွ(၁၈၈၀) ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ(၂၈)ရက္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ သားႀကီးျဖစ္သည္။ ငယ္မည္မွာ ေပၚထြန္းေအာင္ ျဖစ္သည္။

ဦးဥတၱမတြင္ ညီေက်ာ္ထြန္းေအာင္(ကုိရင္ႀကီးအရွင္္အရိယ)ႏွင့္ ညီမ မအိမ္စုိးတုိ႔ ႏွစ္ဦးရွိသည္။ ရွင္္ဥတၱမ (ေပၚထြန္းေအာင္)ႏွင့္ ညီျဖစ္သူ ေက်ာ္ထြန္းေအာင္တုိ႔ကုိ မိဘမ်ားက ကၽြန္ပညာအဂၤလိပ္စာကုိ သင္ၾကား မ ေပးလုိေသာ္လည္း တုိင္းရင္းသားဘာသာေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ေပးခဲ့ရာ ဦးဥတၱမ ( ေပၚထြန္းေအာင္) သည္ ဆဌမတန္းအထိ သင္ၾကားခဲ့သည္။ မိခင္က ေက်ာင္းမွ ႏုတ္ထားသည့္တုိင္ေအာင္ ေပၚထြန္းေအာင္ က ႏုိင္ငံရပ္ျခားကုိ သြားေရာက္ ပညာသင္ရန္ မေလ်ွာ့ေသာလု႔ံလျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကဳိးစားသည္။ အသက္ (၁၃)ႏွစ္ အရြယ္တြင္ စစ္ေတြၿမဳိ႕၌ ပရိယတၱိသင္ၾကားရာတြင္ အေက်ာ္တေစာရွိေသာ ေရႊေစတီေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားထံ ဗုဒၶ၏ အေျခခံစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ယူသည္။

(၁၅) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ေပၚထြန္းေအာင္ႏွင့္ ညီငယ္ေက်ာ္ထြန္းေအာင္ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ သကၤန္းစည္းၾက သည္။ ရွင္ဥတၱမႏွင့္ ရွင္အရိယဟူေသာ ဘြဲ႕နာမမ်ားရရွိခံယူ ၾကသည္။ထုိ႔ေနာက္ အရွင္္ဦးဥတၱမ ရဟန္း ၀တ္ ျဖင့္ ရန္ကုန္၊ မအူပင္၊ ပဲခူး၊ ေတာင္ငူ ၊ မႏၱေလးႏွင့္ ပခုကၠဴၿမဳိ႕ မ်ားတြင္ လွည့္လည္ေနထုိင္ ပညာသင္ ယူခဲ့ သည္။ ဗုဒၶစာေပ က်မ္းဂန္မ်ားကုိလည္း အပတ္တကုတ္ ေလ့လာ ႀကဳိးပမး္ ဆည္းပူးခဲ့သည္။ ေတာင္ငူ ၿမဳိ႕ တြင္ရွိစဥ္ ရွင္သာမေဏစာျပန္ပြဲတစ္ခုကုိ ၀င္ေရာက္ေျဖဆုိရာ ပထမရသည္။

ေတာင္ငူၿမဳိ႕မွ ရွမ္းမႀကီးတစ္ဦးက သားအျဖစ္ ေမြးစားလုိေၾကာင္းေျပာ၍ ေမြးစားလုိလွ်င္ ကာလကတၱားကုိ ပညာသင္လႊတ္မလားဟု ေတာင္းဆုိရာ ထုိအမ်ဳိးသမီးႀကီး၏ အေထာက္အပံ့ျဖင့္ လူ၀တ္လဲကာ အသက္ (၁၇) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကာလကတၱား၌ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ေခတ္ပညာမ်ားကုိ သင္ယူၿပီး (၁၀)တန္း စာေမးပြဲကုိ အလြတ္ပညာသင္ အျဖစ္ေျဖဆုိ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထုိႏွစ္မွာပင္ ကာလကတၱားမွျပန္လာၿပီး ရွင္၀တ္ျဖင့္ ဗုဒၶ ဘာသာ စာေပက်မ္းဂန္မ်ားကုိ သင္ယူသည္။ ထုိစဥ္ ဘုံေဘဘားမားကုမၸဏီ ကုိယ္စားလွယ္ ဦးထြန္းေအာင္ ေက်ာ္က ရဟန္းဒါယကာျပဳ၍ အသက္(၂၀)အရြယ္တြင္ ရဟန္းအျဖစ္ခံယူသည္။

အရွင္ဥတၱမသည္ ရဟန္းအျဖစ္ခံယူၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္သုိ႔ ဆင္းလာၿပီး အိႏၵိယႏိုင္ငံ ကာလကတၱား သုိ႔ ျပန္ သြားေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အိႏၵိယတြင္ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ႏုိးၾကားထၾကြလ်က္ရွိသည္။ ၁၉၀၄-ခုႏွစ္ တြင္ အိႏၵိယဘုရင္ခံခ်ဳပ္က ဘဂၤလားနယ္ကုိ အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္ႏွစ္ပုိင္းခဲြျခားလုိက္ရာ ေဒါက္တာ ရာဘင္ ျဒာနတ္တဂုိးႏွင့္ စီအာဒတ္စ္ဆိုေသာ ပညာရွိ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးႏွစ္ဦးက ဦးေဆာင္ကန္႔ကြက္ရာမွ ဆူပူ ကန္႔ ကြက္မွဳ မ်ား အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ပြားက်ယ္ျပန္႔လာသည္။ ထုိပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္ တြဲမိေသာ ဦးဥတၱမ ဆရာေတာ္ သည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံေရးႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ ျဖစ္လာၿပီး ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စိတ္၀င္စား တက္ ၾကြ လာခဲ့သည္။

အုိင္စီအက္စ္(I.C.S) ရာထူးမွွ ႏုတ္ထြက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေကာလိပ္ကုိ တည္ေထာင္ေသာ ဗင္ႏုိဂုိ႔ရွ္၏ ေကာ လိပ္တြင္ အရွင္ဥတၱမက ပါဠိႏွင့္ ဗုဒၶ ဘာသာစာေပတုိ႔ကုိ ကူညီပုိ႔ခ် ေပးေလသည္။တဖက္တြင္လည္း သကၠ တစေသာ ေရွးေဟာင္းဟိႏၵဴစာေပက်မ္းမ်ားကုိ သင္ယူဆည္းပူးသည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္ လည္း ႏုိင္ငံေရးကုိတက္ၾကြစြာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ျခင္း မျပဳၾကေသးေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာ ကလ်ာဏယု၀ အသင္း (Y.M.B.A=young men’s buddhists associations)ကုိ တကၠသုိလ္ ပညာတတ္ မ်ားျဖစ္ေသာ ဦးဘေဖ (ဘႀကီးဘေဖ) ၊ ဦးေမာင္ႀကီး(အမ္ေအ) ၊ ဦးစိန္လွေအာင္တိုိ႔က စတင္ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ၿပီး အမ်ဳိး ဘာသာ၊ သာသနာ၊ ပညာဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ျဖင့္ စတင္လႈပ္ရွားလာၾကသည္။

အရွင္ဥတၱမကုိယ္ေတာ္တုိင္အိႏၵိယမွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ၀ုိင္အမ္ဘီေအလႈပ္ရွားမႈကုိ တက္ၾကြစြာ ဦးေဆာင္ ခဲ့သည္။ ၁၉၀၇-ခုႏွစ္ ၊ ဇန္န၀ါရီလ-၁ရက္တြင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ ထြက္ခြာသြားသည္။ဂ်ပန္ႏုိင္ငံတြင္ အေနာက္ ဟြန္ဂြန္ဂ်ီ ဘုရားေက်ာင္းအႀကီးအမွဴး(Abbot of Western Hongonji Temple) မင္းသားႀကီး ကုိဇင္အုိ တာရီႏွင့္အတူ ေနၿပီး ကစ္စတုိၿမိဳ႕ရွိ နိရွိဟြန္မြန္ဂ်ီ အမည္ရိွ ဗုဒၶဘာသာတကၠသုိလ္တြင္ ပါဠိပါေမာကၡ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ထုိစဥ္ ဂ်ပန္စာ၊ စကား ၊ အယူ၀ါဒ ၊ ဓေလ့ထုံးစံတုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္သင္ယူၿပီး တစ္ႏွစ္အ ၾကာစာေမးပြဲ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္သည္။

ဆရာေတာ္သည္ ျမန္မာစာေပက်မ္းဂန္တို႔အျပင္ ပါဠိ ၊ ဘဂၤါလီ ၊ နာဂရီ ၊ သကၠဋ၊ အဂၤလိပ္၊ တိဘက္ ၊ ဂ်ပန္ ၊ ျပင္သစ္ ဘာသာစကားကုိးမ်ဳိးကုိ တတ္ေျမာက္သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဦးဥတၱမသည္ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ေန ထုိင္စဥ္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔ လာေရာက္ တိမ္းေရွာင္ေနသူ ေဒါက္တာဆြန္ယက္ဆင္ႏွင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြ႕ဆုံ ၿပီး ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရးကိစၥမ်ားကုိ ညွိႏုိင္းေဆြးေႏြးခဲ့သည္။

၁၉၁၁-ခုႏွစ္ ၊ ဂ်ပန္မွ ပထမအႀကိမ္ ျပန္လာေသာအခါ ကုိရီးယားျပည္ ၊ တရုတ္ျပည္ ၊ ျပင္သစ္ပုိင္ အင္ဒုိ ခ်ဳိင္းနား(ယခု ဗီယက္နမ္ ၊ ကေမၻာဒီးယား ၊ လာအုိ သုံးႏုိင္ငံ)သုိ႔ ၀င္ေရာက္ ၿပီး ဆုိင္ဂုံၿမဳိ႕(ယခု ဟုိခ်ီမင္း ၿမဳိ႕ ေတာ္)တြင္ ျမန္မာ့နန္းတြင္းအေရးေတာ္ပုံ အေရးနိမ့္ၿပီး ျပည္ပသုိ႔ တိမ္းေရွာင္ ေနရေသာ ျမင္ကြန္း မင္းသား ႀကီၤးႏွင့္ ၄င္း၏ သားေတာ္တုိ႔၏ ဆြမ္းအလႈူကုိလက္ခံၿပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခ အေနမ်ား ကုိ ေဆြးေႏြးခဲ့ သည္။ ထုိမွတဆင့္ ကေမာၻဒီးယားႏွင့္ ယိုးဒယား(ထုိင္းႏုိင္ငံ)တုိ႔ုသုိ႔ ၀င္ေရာက္ ေလ့လာ ခဲ့သည္။ ထုိမွ အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ မဒရပ္ၿမဳိ႕သုိ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ မဒရပ္ၿမဳိ႕မွ တဆင့္ ဘုံေဘၿမဳိ႕သုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး ရတနာဂီရိရွိ ျမန္မာ နန္းက်ဘုရင္သီေပါမင္းႏွင့္ ေတြ႔ဆုံ ႏုိင္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။ ၁၉၁၁-ခုႏွစ္တြင္ ျမန္ မာျပည္သုိ႔ျပန္လာခဲ့သည္။

ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ၀ုိင္အမ္ဘီၤေအအသင္းကုိ ဦးေဆာင္ေနေသာ ၀တ္လုံေတာ္ရ ဦးေမ ေအာင္ (ရခုိင္) ၊ ဦးအုံး(ပညာ၀န္) ၊ ဦးဘေဖတုိ႔၏ စည္းရုံးလႈပ္ရွားမူ မ်ားလည္း တျပည္လုံးတြင္ က်ယ္ျပန္႔ လ်က္ရွိသည္။ မႏၱေလးတြင္ ျမန္မာ့သတင္းစာဆရာတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ” ျမန္မာ့တာရာ” သတင္းစာ ပုိင္ရွင္ ဦးေက်ာ္ရန္တုိ႔ႏွင့္ လက္တြဲၿပီး ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ႏုိးၾကားေရးမ်ားကုိ ေဟာေျပာသည့္အျပင္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ တြင္ ထုတ္ေ၀ေနေသာ ”သူရိယ”သတင္းစာတြင္ လည္း အမ်ဳိး ၊ဘာသာ၊သာသနာကုိ ေစာင့့္ေရွာက္ ေရး ႏွင့္ ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိ႔ကုိ လႈံ႕ေဆာ္ ေရးသားခဲ့ သည္။

အမ်ားဆုံးေရးသား တုိက္တြန္းခ်က္မ်ားမွာ ၀ံသာႏုရကၡိတတရားမ်ားႏွင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းျဖစ္ ပင္နီႏွင့္ ေယာ လုံခ်ည္၀တ္ဆင္ေရး ၊ ႏုိင္ငံျခား အ၀တ္အထည္မ်ား သပိိတ္ ေမွာက္ေရးျဖစ္သည္။

၁၉၁၂-ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔ ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္လည္ၾကြခ်ီသည္။ ထုိခရီးတြင္ ညီမရင္းျဖစ္သူ မအိမ္စုိးႏွင့္ လူငယ္သုံးဦးကုိ ဂ်ပန္တြင္ ပညာသင္ရန္ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ တစ္ႏွစ္ၾကာေနထုိင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျပန္လာခဲ့ သည္။ ၁၉၁၄-ခုႏွစ္တြင္ တတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔သြားေရာက္ခဲ့ျပန္သည္။

ဂ်ပန္မွအျပန္တြင္ အေမရိကန္၊ၾသစေၾတးလ်ႏွင့္ဂ်ဗားကၽြန္းမ်ား(ယခုအင္ဒုိနီးရွား)တုိ႔သုိ႔သြားေရာက္ ေလ့လာ ခဲ့ၿပီးမွ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဥတၱမကုိယ္ေတာ္ႀကီး သည္ ေစာေစာပုိင္း ႏွစ္မ်ားက လည္း ျပင္သစ္ႏွင့္အဂၤလန္ႏုိင္ငံတို႔သုိ႔ သြား ေရာက္ခဲ့ေသးသည္။

ရွင္ဥတၱမဂ်ပန္တြင္ရွိစဥ္ ဂ်ပန္ျပည္အတၳဳပတၱိစာအုပ္ကုိ ေရးသားခဲ့ၿပီး အျပန္တြင္ သူရိယသတင္း စာတုိက္မွ ရုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ရာ အလြန္ေရာင္းအားေကာင္းခဲ့သည္။ ၁၉၁၁-ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကိုလုိနီ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔ က်င္ေရး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ထုိစဥ္က စကားအတိုင္း ဟုမ္းမ္ရႈး(Home Rule) ရရွိ ေရးအတြက္ စည္းရုံးလႈံ႕ေဆာ္ တရားမ်ားေဟာခဲ့သည္။

”အာဂါရာအနာဂါစ ၊ ဥေဘာ ၊ အေညာညနိႆတာ ၊ အရဒၵယႏၱိသဒၵမံ ၊ ေယာဂေကၼမံမႏုတၱရံ”ဟူေသာ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား၏ ပါဠိေတာ္လာႏွင့္အညီ ဘုန္းႀကီးရဟန္းတုိ႔အား ႏုိင္ငံေရးကုိေျခစုံပစ္လ်က္ ၀င္ေအာင္ လွံဳ႕ ေဆာ္ခဲ့သည္။ ရဟန္းရွင္လူတုိ႔ကုိ ထုိသုိ႔စည္းရုံးခဲ့ၿပီး ၁၉၂၀-ခုႏွစ္တြင္ ထုိစဥ္က ျမန္မာျပည္ ဘုရင္ခံ ဆာရယ္ ဂ်ီနယ္ကရက္ေဒါက္ ျမန္မာျပည္မွ ထြက္သြားလုိက္ပါဟူေသာ စာတစ္ေစာင္ကုိ ေရး သားေပးပုိ႔ လုိက္ သည္။ ထုိစာကို သူရိယသတင္းစာက ေဖာ္ျပလုိက္ရာ အထူးအေရးပါေသာလႈံ႔ေဆာ္ ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသည္ ႏုိင္ငံေရးတရားမ်ားကုိ ၿမဳိ႕ႀကီး ၊ ၿမဳိ႕နယ္မ်ား တြင္သာမက ေက်း လက္ေတာရြာ မ်ား တုိင္ေအာင္ ေဟာေျပာခဲ့သည္။

၁၉၂၁-ခုႏွစ္တြင္ ေဒးဒရဲျမဳိ႕နယ္၊ ဆူးကလပ္ႏွင့္ တမာတေကာေက်းရြာတုိ႔တြင္ဦးဥတၱမေဟာေျပာခဲ့ေသာႏုိင္ ငံေရးတရားမ်ားသည္ ဥပေဒကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ သည္ဟုဆုိကာ အိႏၵိယရာဇသတ္ႀကီး ပုဒ္မ-၁၂၄(က)ႏွင့္ ၁၅၃(က) တုိ႔ျဖင့္ ဖမ္းဆီးၿပီး မအူပင္ခရုိင္တရားရုံးတြင္ အမႈစစ္ၿပီး ေထာင္ဒဏ္(၁)ႏွစ္ႏွင့္ (၈)လအလုပ္ မဲ့ ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ျခင္းခံရသည္။ တစ္ျပည္လုံးရွိ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား စုစည္းၿပီး ဦးဥတၱမကဲ့သုိ႔ တုိင္း ျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးအက်ဳိး ထမ္းေဆာင္ရန္အတြက္ သံဃာ့သမဂၢီအဖြဲ႔မ်ားကုိ ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္လာၾကသည္။

အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ ကုမၼာရီ အဖြဲ႔မ်ားလည္းေပၚလာခဲ့သည္။ အရွင္ဦးဥတၱမသည္ ႏုိင္ငံေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေန စဥ္ကာလအတြင္း အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကုိ ကူးခ်ီ သြားခ်ီလုပ္ေနခဲ့သည္။ ၁၉၂၀-ခုႏွစ္ ပထမတကၠသုိလ္ သပိတ္ႀကီးဆင္ႏႊဲခ်ိန္တြင္ ကာလကတၱားကုိ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ရန္ကုန္တြင္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားမ်ား သပိတ္တုိက္ပြဲဆင္ႏႊဲေၾကာင္း ေၾကးနန္းစာရေသာအခါ မ်ားစြာေၾကနပ္၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္သုိ႔ ခ်က္ ခ်င္း ျပန္လာကာ ၀ုိင္အမ္ဘီေအေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္၍ သပိိတ္ တုိက္ပြဲကုိ အားေပးကူညီၿပီး သခင္ ပညာေရးအတြက္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားထူေထာင္ေရးကုိ စည္းရုံးသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္ လာခဲ့သည္။

၁၉၂၀-ခုႏွစ္တြင္ တျပည္လုံးရွိ ၀ုိင္အမ္ဘီေအအသင္းမ်ား ညီလာခံမွစၿပီး ဂ်ီစီဘီေအႏုိင္ငံေရးအသင္းခ်ဳပ္( General Council of Burmese Associations )ကုိ ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္လုိက္သည္။ ၀တ္လုံေတာ္ရ ဦးခ်စ္လႈိင္ ကုိ ဥကၠဌအျဖစ္ တင္ေျမွာက္ခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူမ်ားလုံး၀လြတ္လပ္ေရး (Home Rule)ကုိ အျပင္းအ ထန္ေတာင္းဆုိလာၾကသည္။ ၁၉၂၃-ခုႏွစ္ ဇြန္လဆန္းမွစ၍ အဂၤလန္ ၊ ထုိမွတဆင့္ ျပင္သစ္ ၊ စပိန္ ၊ ဆြစ္ဇာ လန္ ၊ ဆြီဒင္ ၊ ေပၚတူဂီ ၊ ေနာ္ေ၀းစေသာ ဥေရာပတုိက္ရွိ ႏုိင္ငံမ်ားစြာကုိ လွည့္လည္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ မ်ားကုိ ေလ့လာခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္္ ျမန္မာျပည္တြင္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အစုိးရက ျပည္သူတုိ႔၏ အုံၾကြဆန္႔က်င္ မႈေၾကာင့္ ၀ႈိက္ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ၿပီး စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈျဖစ္သည္။

Home Rule ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအစား ဒုိင္အာခီေခၚ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံႏွင့္ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကုိသာေပးၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕တုိ႔က တဖက္လွည့္ ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုိင္ အာခီႏွင့္ဟုမ္းမ္ရူးသေဘာထားကြဲျပီး ဂ်ီစီဘီေအလည္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲေလသည္။ ဦးခ်စ္လႈိင္က ဒုိင္အာခီဆန္ွ႔ က်င္ေရး ဂ်ီစီဘီေအအသင္းခြဲ၏ ဥကၠဌအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ဒုိင္အာခီႏွင့္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သည့္ (၂၁)ဦးအဖြဲ႔ကုိ ဦးေမာင္ႀကီး(အမ္ေအ)၊ ဆာေဂ်ေအ ေမာင္ႀကီးစသူတုိ႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ဒုိင္အာခီ အစုိးရတြင္ ပူး ေပါင္းပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၂၄-ခုႏွစ္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕တြင္ က်င္းပသည့္ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးတစ္ခုတြင္ ဦးဥတၱမသည္ အခြန္မေပးေရး လွံဳ႕ေဆာ္ခဲ့ရာ ဥပေဒကုိ က်ဴးလြန္သည္ဆုိကာ အစုိးရကုိ အၾကည္အညဳိပ်က္ေစသည့္ ပုဒ္မ-၁၂၄(က)ျဖင့္ တရားစြဲၿပီး ရန္ကုန္ခရုိင္တရားသူႀကီးက ၁၉၂၄-ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ (၃)ႏွစ္ အျပစ္ေပးလုိက္သည္။ေထာင္မွလြတ္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ဗုိလ္တေထာင္ ဘုရား၀င္းအတြင္း တရားပြဲတြင္ သကၤန္းခၽြတ္ၿပီး အတြင္းတြင္၀တ္ထားေသာ ေထာင္၀တ္စုံကုိ ျပလုိက္ရာ တရားပြဲလာ ျပည္သူတရပ္လုံး မခံမ ရပ္ႏုိင္ျဖစ္ၾကေလသည္။

၁၉၃၀-ခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းတြင္ အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကုိ ခြဲျခမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ျပႆနာ ေပၚလာျပန္သည္။ ဦးဥတၱမက နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ကုိ ပူးတြဲတုိက္မွ ေအာင္ျမင္မည္ဟူေသာ သေဘာတရားျဖင့္ တြဲေရးအတြက္္ လႈံ႔ ေဆာ္ သည္။၁၉၃၂-ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ တြဲေရး ၊ ခြဲေရးကုိ လူထုဆႏၵမဲေကာက္ယူရာ တြဲေရး ဘက္မွ မဲ (၅)သိန္းေက်ာ္ပုိ၍ အျပတ္အသတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း အမတ္မ်ားအစည္းအေ၀းတြင္ ခြဲေရးျဖစ္သြားၿပီး အိႏၵိ ယ ႏွင့္ခြဲေရးျဖစ္သြားသည္။

ထုိသုိ႔ျဖင့္ ၁၉၅၃-ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံဥပေဒျဖင့္ (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖစ္လာသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ သည္ အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ၿကီး မဟတၱမဂႏၵီ၏ နည္းလမ္းအတုိင္း မပူးေပါင္းေရး မူ၀ါဒ (Non-Co.opration) (ထုိစဥ္က နန္းကုိေအာ္ပေရးရွင္း ဟုပင္သုံးသည္။) ႏွင့္ အၾကမ္းမဖက္ေရး (Non Violence)ကုိ လုိက္နာ က်င့္သုံးခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ အိႏၵိယ၏ ဟိႏၵဴမဟာဆဗၺအသင္းႀကီး၏ ဥကၠဌအျဖစ္ ယွဥ္ၿပဳိင္ အေရြး ခံရသည္။ ကြန္ဂရက္ပါတီတြင္လည္း ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။

အရွင္ဦးဥတၱမကုိ အိႏၵိယတစ္ျပည္လုံး၏ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။ မဟတၱမ ဂႏၵီႀကီး၏ စၾကာျဂဟ အဖြဲ႔ (SaKaGraHa)ႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ ေရးအဖြဲ႔၏ သရာဇပါတီ (Swaraj Party)တုိ႔ တြင္လည္း ပါ၀င္ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမသည္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၏ ဦးေဆာင္လမ္းျပ ၾကယ္ျဖစ္ျပီး ဦးေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဒုိင္အာခီ လက္ခံလုိက္ၾကၿပီး ရာထူးယူကာ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရး ဦးတည္ ခ်က္ ေမွးမွိန္ခဲ့ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္(၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ျဖစ္လာေသာအခါ ဆရာေတာ္၏ တပည့္မ်ား ငါးေထာင္စားရာထူးကို လက္ခံၿပီး ဆရာေတာ္ကုိ ပစ္ပယ္လာၾကၿပီး နယ္ခ်ဲ႕အလုိေတာ္ရိမ်ား ျဖစ္လာၾက သည္။

၁၉၃၅-ခုႏွစ္မ်ား ေနာက္ပုိင္း ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ေခတ္ပညာတတ္ လူငယ္မ်ား ဦးေဆာင္သည့္ ဒုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံး(သခင္ပါတီ) ေပၚေပါက္လာေသာအခါ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမက သခင္မ်ားကုိ အားေပး အားေျမွာက္ ျပဳခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ ကုိလုိနီစနစ္ဆန္႔က်င္ေရး ၊ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ ခရီးတ ေလ်ွာက္ ၀ိုင္အမ္ ဘီေအ ၊ ဂ်ီစီဘီေအ ၊ ၀ံသာႏု ၊ ကုမၼာရီအသင္းအဖြဲ႔မ်ား ေခတ္မွသည္ ဒုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံး တုိင္ေအာင္ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမသည္ မွန္ကန္ေသာ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မွဳ ကုိ ေပးခဲ့သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ရည္မွန္းခဲ့ေသာ လုံး၀လြတ္လပ္ေရးကုိ ျမန္မာ ျပည္သူတိုိ႔ ရရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၃၅-ခုႏွစ္ ျမန္မာျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒ (The Goverment of Burma Act,1935)အရ (၉၁) ဌာန အုပ္ ခ်ဳပ္ေရးပုံစံျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္။ ထုိအခါ အရွင္ဦးဥတၱမ၏ ႏုိင္ငံေရးတပည့္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား နန္းရင္း၀န္(၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္) ၊ ၀န္ႀကီး ၊ အတြင္း၀န္ ၊ မင္းတုိင္ပင္အမတ္မ်ား ျဖစ္လာၾကေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမကုိ လုံး၀ပစ္ပယ္ထားၾကသည္။ ဆရာေတာ္မွာ အသက္အရြယ္ႀကီးလာၿပီး ေသြးတုိးေရာဂါ ၊ ဆီးခ်ဳိ ေရာဂါတို႔ ဖိစီးလာသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္ညစ္ေထးေသာ သကၤန္းကုိရုံကာ လြယ္အိတ္တစ္လုံးလြယ္ၿပီး ဖိနပ္မပါ ၊ထီးမပါျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ေလ်ွာက္သြားလ်က္ရွိသည္။

သတင္းစာတုိက္မ်ားကုိျမင္လ်ွင္ သတင္းစာမ်ား ေတာင္းၿပီး ႀကဳံရာေနရာတြင္ ထုိင္ဖတ္သည္။ ကုိယ္ခႏၶာ ႀကဳံလွီပိန္ခ်ဳံးၿပီး အသြားအလာ ယဲ႔ယဲ့ျဖစ္ေနသည္။ စိတ္အင္အား လည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းလာသည္။ လမ္းေပၚတြင္ မူး လဲျခင္းမ်ားျဖစ္လာသည္။ ဆရာေတာ္ကုိ ၾကည္ညဳိသူမ်ားက တည္းခုိေနထုိင္ရာ ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ပုိ႔ေပးရ သည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးအား ျပဳစုသူကင္းလာရာ အေျခအေနဆိုးရြားလာေသာအခါ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ရခိုင္ရဟန္းေတာ္မ်ားအသင္း စတုတၳအႀကိမ္ အစည္း အေ၀းက ဆရာေတာ္ဦးဥ တၱမအား ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ဆုံးျဖတ္သည္။ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႕ကို ႐ႈတ္ခ်ျပစ္တင္ေၾကာင္းလည္း ေဖာ္ျပသည္။

ရခိုင္ရဟန္းေတာ္မ်ားက ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမအား ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးသို႔ တင္ပို႔ကုုသေပးၾကသည္။ သူရိယ သတင္းစာမွ ဦးဘကေလး၊ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဦးဘ၀င္း၊ ကပၸတိန္ ဘဖူးတို႔ႏွင့္ ဆရာေတာ္အား ေလးစားသူ တို႔ ေဆး႐ုံသို႔ သြားေရာက္အားေပး ကူညီၾကသည္။ ဆရာ၀န္မ်ား၏ စစ္ေဆးခ်က္ အရ ေျခေထာက္ တစ္ဖက္ ျဖတ္ရမည္ဟု ေျပာလာေသာအခါ ဆရာေတာ္က အကုသမခံဘဲ ေဆး႐ုံမွ ဇြတ္ဆင္းၿပီး (၄၆)လမ္း ရွိ အရိယာ ဆမတ္အသင္းတိုိက္တြင္ ေနထုိင္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ပုိင္းတြင္ ဆရာေတာ္သည္ ျပန္လည္ နာလန္မထူႏုိင္ ေတာ့ဘဲ ၁၉၃၉-ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၉)ရက္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။

ဆရာေတာ္ကြယ္လြန္ၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာ၁၉၃၉-ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၁၁)ရက္ ၊ တနလၤာေန႔တြင္ က်င္းပ သည့္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း၌ မင္းတုိင္ပင္အမတ္မ်ားက ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ပ်ံလြန္ေတာ္ မူျခင္းအတြက္၀မ္းနည္းေၾကာင္းႏွင့္ က်န္ရစ္သူမိသားစုထံ ၀မ္းနည္းသ၀ဏ္လႊာပုိ႔ရန္ ၊ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္း အမွတ္အျဖစ္ လႊတ္ေတာ္အား ငါးမိနစ္ေရႊ႕ဆုိင္းရန္အဆုိကုိ ဟံသာ၀တီေျမ၏ မင္းတိုင္ပင္အမတ္ ဦးသင္း ေမာင္က တင္သြင္းၿပီး လႊတ္ေတာ္ တက္ေရာက္သူ မင္းတုိ္င္ပင္အမတ္ အားလုံးက တညီတညႊတ္ တည္း အတည္ျပဳ ၾကသည္။

ဦးဥတၱမ၏ ဂုဏ္သိကၡာတုိ႔ကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးေျပာၾကား ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ပ်ံလြန္ေတာ္မူျခင္းမွာ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္အတြက္ ႏုိင္ငံေရးမ်က္စိကုိပထမဦးဆုံးဖြင့္ေပးသူျဖစ္ ေၾကာင္း ၊ ကုိယ္က်ဳိးမငဲ့ အနစ္နာခံသူျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ဆရာေတာ္ႀကီး နာမက်န္းျဖစ္လာေသာ အခါ ေက်ေက် ပြန္ပြန္ မျပဳစု ၊ မေစာင့္ေရွာက္သည့္အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း စသည္တိုိ႔ကုိ မင္းတုိင္ပင္ အမတ္မ်ား က ေဖာ္ျပၾက ၿပီး ၀မ္းနည္း မွတ္တမ္းတင္ၾကသည္။

ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမကုိ အာဏာရူးႏုိင္ငံေရးသမား ၊ ၀န္ႀကီး ၊ အတြင္း၀န္စသူတို႔က အေလးမထားၾကေသာ္ လည္း ဒုိ႔ဗမာအစည္းအရုံး၀င္ သခင္လူငယ္မ်ားက အေလးထားၿပီး အရွင္ဦးဥတၱမ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ ဦးဥတၱမေန႔ကုိ ႏွစ္စဥ္က်င္းပခဲ့သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ဂ်ပန္တုိ႔ အုပ္စုိးသည့္ကာလ ဗမာျပည္တြင္ ဂ်ပန္စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ဖြင့္လွစ္ေသာအခါ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၏ အထၳဳပၸတၱိကုိ ျပဌာန္းသင္ၾကား ေပးခဲ့ သည္။
 

ဦးေငြကိုင္ - အတၳဳ ပၸတၱိ


ဦးေငြကိုင္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အလကၤာေက်ာ္စြာဘြဲ႔ရ ပန္းခ်ီပညာေက်ာ္ ျဖစ္ေပသည္။

ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ကို ၁၉၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္ စႏၵဝတ္႐ြာ၌ ဦးအုိင္ဂုဏ္၊ ေဒၚစုမတုိ႔က ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဖခင္က ၿမိတ္ၿမိဳ႕ စႏၵဝတ္႐ြာ ဇာတိ ေရာ္ဘာျခံလုပ္ငန္း လုပ္ကုိင္သူ ျဖစ္ၿပီး မိခင္မွာ ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ေဒါင္းငူရပ္ ဇာတိ ျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္း ေလးဦးရွိရာ ေမာင္ေငြကိုင္၊ မထြန္းေအး၊ ေမာင္႔ကယ္ႏွင့္ မႀကီးတုိ႔ ျဖစ္ၾက၏။ ေမာင္ေငြကိုင္သည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ပန္းခ်ီ ဝါသနာပါသူ ျဖစ္ရာ အဂၤလိပ္ သတင္းစာမ်ားထဲမွ ႐ုပ္ပုံမ်ားကို ကူးယူ ေရးဆြဲေလ့ ရွိသည္ ဆုိ၏။ ငယ္႐ြယ္စဥ္တြင္ ဖခင္ ကြယ္လြန္သြား သျဖင့္ မိခင္ႏွင့္ အတူ ထားဝယ္သို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ေနထိုင္ရင္း မိခင္၏ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေတာင္ငူ ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ထံ၌ ပညာ ဆည္းပူး ေလ့လာခဲ့သည္။ တဖက္မွလည္း အ႐ြယ္ႏႇင့္ မလုိက္ေအာင္ ဘဝကို ႐ုန္းကန္ ခဲ့ရသည္။

ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲ

ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ေျမာင္းပုလဲရပ္ ေ႐ႊဂူေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးဝိစိတၲ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာ အခါ မ႑ာပ္၊ ေလာင္တုိက္ႏွင့္ နတ္လမ္း စသည္တုိ႔ကို ေရးဆြဲ လုပ္ေဆာင္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီး ဦးဘုိးေအာင္ ေရာက္ရွိ လာပါသည္။ ထိုအခါ ကိုေငြကိုင္က ဆရာႀကီး ဦးဘိုးေအာင္ထံ သြားေရာက္ တပည့္ခံသည္။ ဦးဘုိးေအာင္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ ဦးဘအုန္း ေရးဆြဲေသာ ေရးေဆး ပန္းခ်ီကား ေလးခ်ပ္ကို ကိုေငြကိုင္ အားထုတ္ျပသည္။ ကိုေငြကိုင္သည္ ယင္းပန္းခ်ီကားမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ပန္းခ်ီပညာ ေကာင္းစြာ သင္ယူလိုစိတ္ ေပၚေပါက္ လာခဲ့သည္။

ဘုန္းႀကီးပ်ံတြင္ ဆရာႀကီး ဦးဘိုးေအာင္ ေရးဆြဲေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို အနီးကပ္ ေလ့လာခြင့္ ရရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ပန္းခ်ီေဆးမ်ားမွာ အလြန္ ရွားပါးလွသျဖင့္ ဆရာႀကီးက ကိုေငြကိုင္အား ကူညီ ေရးဆြဲခြင့္ မျပဳခဲ့ေပ။ ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲၿပီး ေဆးက်န္မ်ားကိုမူ ကိုေငြကိုင္ကို ေပးအပ္ခဲ့၏။ ဆရာႀကီး ဦးဘုိးေအာင္ ျပန္သြားေသာ အခါ ကိုေငြကိုင္ ပန္းခ်ီေဆးမ်ား မကုန္မခ်င္း ေန႔ညမေရွာင္ ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲ ေနေလေတာ့သည္။

စာေပးစာယူ သင္တန္း

ထုိအေတာအတြင္း ကိုေငြကိုင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဝါရွင္တန္ၿမိဳ႕ရွိ ပန္းခ်ီ သင္တန္းေက်ာင္းႏွင့္ ဆက္မိသည္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ေအဘီအမ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဦးေမာင္သင္က အစစ အရာရာ ကူညီ ေပးသျဖင့္ စာေပး စာယူ ပန္းခ်ီသင္တန္း တက္ျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ သုံးႏွစ္ၾကာ သင္တန္း တက္ၿပီးေသာ အခါ ကိုေငြကိုင္ မိမိ အရည္အခ်င္းကို စမ္းသပ္လိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔

၁၉၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ဦးေငြကိုင္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ရန္ကုန္ ေရာက္စက ထားဝယ္ သမဂၢ အေဆာက္အအုံ၌ ေခတၲ တည္းခုိ ေနထိုင္သည္။ ဦးေငြကိုင္သည္ မဂၢဇင္း သ႐ုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီ ေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေသာ္လည္း နာမည္ရ ပန္းခ်ီ ဆရာမ်ား ရွိေနၿပီမို႔ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။ သို႔ျဖင့္ ဆရာရင္း ဦးဘုိးေအာင္ထံ သြားၾကည့္သည္။ ဦးဘုိးေအာင္က ဆရာ ဘဉာဏ္ထံ လမ္းၫႊန္ လုိက္သျဖင့္ ဆရာ ဦးဘဉာဏ္ဆီသို႔ သြားေရာက္ကာ ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲနည္းကို ေလ့လာခဲ့သည္။

ဆရာႀကီး ဦးဘဉာဏ္

ဦးေငြကိုင္သည္ ရန္ကုန္ရွိ ထားဝယ္ သမဂၢ၌ တည္းခို ေနထိုင္စဥ္ကပင္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဘဉာဏ္ထံ ပညာ ဆည္းပူးခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ဆရာႀကီး ဦးဘဉာဏ္ကလည္း တပည့္ရင္း အျဖစ္ မွတ္ယူကာ ပိုစတာ ေရးဆြဲနည္း ပညာကို စနစ္တက် သင္ၾကားေပး၏။ လက္ရာ ေသသပ္ စိတ္ခ်ရၿပီ ဆုိမွ ေအဝမ္း ဦးတင္ႏြယ္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ ေပးခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး ဦးဘဉာဏ္၏ ၾကည့္႐ႈ ေစာင္မမႈေၾကာင့္ ဦးေငြကုိင္ ႐ုပ္ရွင္ ဆက္တင္ကားမ်ား ေရးဆြဲခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။

အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝ

ဦးေငြကိုင္ ပန္းခ်ီေလာကတြင္ တစတစ နာမည္ ရလာေသာ အခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၁၀ လမ္း၌ အိမ္ငွား၍ အတည္တက် ေနထိုင္ရင္း ပန္းခ်ီ ပညာျဖင့္ အသက္ေမြး၏။ ထုိ႔ေနာက္ ထားဝယ္သို႔ ေခတၲ ျပန္လာစဥ္ ဦးဘေကာင္း၊ ေဒၚျခဴးမယ္တုိ႔ သမီး မၿငိမ္းခင္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့သည္။သမီး မစိန္တင္၊ မစိန္ရွင္၊ သား ေမာင္အုန္း တုိ႔ကို ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဦးေငြကိုင္ အဖို႔ ထားဝယ္ၿမိဳ႕တြင္ ပန္းခ်ီ ပညာျဖင့္ အသက္ေမြးရန္ အဆင္မေျပ သျဖင့္ မိသားစုကို ထားရစ္ခါ ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ လာျပန္ပါသည္။

ဂ်ပန္ေခတ္ စစ္မႈထမ္း ဘဝ
ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ) ဖြဲ႕စည္းစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဦးေငြကိုင္အား အရပ္သား ဗိုလ္မွဴး အျဖစ္ စစ္ပန္းခ်ီ ဌာနတြင္ ဌာနမွဴး ရာထူး ခန္႔အပ္ခဲ့ပါသည္။ သူႏွင့္အတူ ဦးအမ္တင္ေအး၊ ဦးခင္ေမာင္၊ ဦးေက်ာ္စိုးတုိ႔လည္း ပါဝင္ၾကရာ အျခားသူမ်ားက စစ္ယူနီေဖာင္း ဝတ္ဆင္ၾကေသာ္လည္း ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ကမူ အရပ္ဝတ္ျဖင့္သာ ေနထိုင္ခဲ့သည္။ စစ္ပန္းခ်ီ ဌာနမွဴး ျဖစ္စဥ္ ေ႐ႊေတာင္တုိက္ပြဲ ပန္းခ်ီကားႀကီး ေရးဆြဲရန္ ေ႐ႊေတာင္သုိ႔ ကြင္းဆင္း ခဲ့ရေသး၏။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားသို႔

လြတ္လပ္ေရး ရရွိၿပီးေနာက္ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္တြင္ ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္အား ႏုိင္ငံေတာ္ အစိုးရက ပန္းခ်ီပညာ ေလ့လာဆည္းပူးရန္ ႏိုင္ငံျခား တုိင္းျပည္မ်ားသို႔ ရွစ္လၾကာ ေစလႊတ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္သည္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ဝိတိုရိယႏွင့္ အဲလ္ဘတ္ ျပတုိက္သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ ေရွးျမန္မာ ပုရပုိက္ ပန္းခ်ီမ်ား၊ အသုံးအေဆာင္မ်ား ပုံတုိ႔ကို ကူးယူ ေရးဆြဲခဲ့သည္။

သမုိင္းဝင္ ပန္းခ်ီကားမ်ား

ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္သည္ သမုိင္းဝင္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးမ်ားကို ေရးဆြဲခဲ့ရာ ႏု-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ ေရးထုိးပုံ ပန္းခ်ီကားႀကီးမွာ ထင္ရွားေသာ လက္ရာ တခု ျဖစ္၏။ ႏုိင္ငံေတာ္ အစိုးရက ယင္းသို႔ သမုိင္းဝင္ ပန္းခ်ီကားႀကီးမ်ား ေရးဆြဲရန္ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ကုိ ပန္းခ်ီဝန္ရာထူး ခန္႔အပ္ခဲ့ၿပီး တလ က်ပ္ ၁,၀၀၀ ခ်ီးျမႇင့္ ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီးက ေန႔စဥ္ပုံမွန္ ႐ုံးတက္ ႐ုံးဆင္း အလုပ္မ်ဳိးကို မလုပ္လို သျဖင့္ မၾကာမီ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္သည္ ႏုိင္ငံေတာ္ အက်ဳိးျပဳ ပန္းခ်ီကားေပါင္း မ်ားစြာကို ေရးဆြဲခဲ့ရာ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရက အလကၤာေက်ာ္စြာဘြဲ႕ ေပးအပ္ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါသည္။

ဘဝနိဂုံး

ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္သည္ တပည့္မ်ားႏႇင့္အတူ ေအာက္ဒုိး ထြက္၍ ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲေလ့ ရွိသူ ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားမႈ မရွိေသာ္လည္းအသက္ ၆၆ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ဦးဗေဆြ၏ တုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ ဖဆပလ အတြက္ စည္း႐ုံးေရးမွဴး အလုပ္လုပ္ ေဆာင္ခဲ့ရသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ ထားဝယ္သုိ႔ မၾကာခဏ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ထားဝယ္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ အတြင္း စပါးေတာင္ဘက္သို႔ ေအာက္ဒိုး ထြက္ကာ ပန္းခ်ီကားမ်ား ေရးဆြဲခဲ့ေသး၏။ ယင္းသို႔ ေရးဆြဲၿပီး ျပန္အလာ ေနာက္တေန႔ ျဖစ္ေသာ ၃ မတ္ ၁၉၆၇ နံနက္ ၇ နာရီတြင္ ဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ ထားဝယ္ၿမိဳ႕၌ ကြယ္လြန္ သြားပါသည္။
 

ေဒၚခင္ၾကည္ - အတၳဳ ပၸတၱိ


မ်က္ေမွာက္ကာလအထိ ျမန္မာနိုင္ငံ၏တစ္ဦးတည္းေသာအမ်ဳိးသမီးသံအမတ္ႀကီး
အျဖစ္ ေမာ္ကြန္းထိုးခံခဲ့ရသူမွာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ မဟာ သီရိသုဓမၼဘြဲ႕ခံ ေဒၚခင္ၾကည္ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မသမာသူလူတစ္ခု၏လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ခင္ပြန္းသည္ခ်မွတ္ခဲ့ေသာတိုင္း ျပဳျပည္ျပဳလုပ္ငန္းမ်ားအမ်ဳိးသားေရး ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

သို႔ကလို ၎၏ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးတြင္ တိုင္းျပည္အက်ဳိးကိုရည္စူး၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ အက်င့္သိကၡာ၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လြတ္မႈနွင့္ ႐ိုးသားတည္ ၾကည္မွန္ကန္မႈတို႔ကို အျမဲတေစ ဦးထိပ္ထားအေရးေပးခံခဲ့ရေသာ ေဒၚခင္ၾကည္ကို ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕၌ အဖ ျပည္သူ႔လုပ္ငန္း၀န္ထမ္း ဦးမိုးညႇင္း၊ အမိေဒၚဖြားစုတို႔မွ ၁၉၁၂ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၆ ရက္အဂါၤေန႔တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း (၉)ဦး အနက္ သတၱမေျမာက္ ျဖစ္သည္။ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ေမြးခ်င္းေမာင္နွမမ်ားမွာ ...

၁။ ဦဘလြင္
၂။ ေဒၚခင္ေသာင္း
၃။ ဦးေမာင္ (ငယ္စဥ္ကကြယ္လြန္)
၄။ ဦးဘေက်ာ္
၅။ ေဒၚခင္ႀကီး (ဗကပဥကၠဌ သခင္သန္းထြန္း၏ဇနီး)
၆။ ေဒၚခင္တင့္ (ဦးသိန္းလွဇနီး)
၇။ ေဒၚခင္ၾကည္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္)
၈။ ဦးသိန္း (လူပ်ဳိႀကီး)
၉။ ေဒၚမမႀကီး (ေခၚ) ေဒၚအမာ (ေကာက္ပဲသီးႏွံမင္းႀကီး ဦးတင္ေအာင္ (ေခၚ) ဦးေဂ်ာ္နီ၏ဇနီး) တို႔ျဖစ္ပါသည္။

ငယ္စဥ္ကေျမာင္းျမၿမိဳ႕တြင္ (၇) တန္းအထိပညာသင္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ၾကည့္ျမင္တိုင္ ABM မိန္းကေလးေက်ာင္းမွ (၉) တန္းေအာင္သည္။ထို႔ေနာက္ေမာ္လၿမိဳင္ ABM ေက်ာင္း (ေမာ္တင္လိန္းဆရာျဖစ္ သင္တန္းေက်ာင္း) မွ မူလတန္းဆရာျဖစ္လက္မွတ္ရသည္။

ေျမာင္းျမအမ်ဳိးသားအထက္တန္းေက်ာင္း၌ ေစတနာ၀န္ထမ္းဆရာအျဖစ္္ ႏွစ္အတန္
၊ၾကာေအာင္လုပ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၀ါသနာအရ မိမိဗီဇပါရမီနွင့္ ကိုက္ညီမည့္သူနာျပဳဆရာမအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ ရန္ကုန္ဒပ္ဖရင္ေဆး႐ံု (ယခုဗဟိုအမ်ဳိးသမွးေဆး႐ံု) ၌ သားဖြား ဆရာမသင္တန္း၊ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး၌ သူနာျပဳဆရာသင္တန္းမ်ားတက္ေရာက္ခဲ့သည္။ စစ္မျဖစ္မီရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီး၌ သူနာျပဳအျဖစ္ ႏွစ္ အနည္းငယ္ၾကာထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ၂၃ ရက္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဗံုးခ်ခံရၿပီး ဒဏ္ရာရလူနာမ်ား ကာလကတၱားသို႔ပို႔ ေဆာင္ေရးတြင္ သူနာျပဳအျဖစ္ေစတနာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္အိႏၵိယမွျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေနာက္ဆံုးထြက္သည့္သေဘာၤ ႏွင့္ျပန္လာသည္။

၁၉၄၂ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေဂၚရာကုန္းေျမ ဒိုင္အိုစီဇင္မိန္းကေလးေက်ာင္း၌ ေဒါက္တာဘသန္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း၏ေယာကၡမ) ဦးေဆာင္၍ ေဆး႐ံုဖြင့္လွစ္သည္။ ထိုဘီဒီေအေဆး႐ံုတြင္ အစ္မျဖစ္သူေဒၚခင္ႀကီးႏွင့္အတူ သူနာျပဳအျဖစ္ အေစာဆံုးေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ေဒၚခင္ႀကီးမွာ စစ္မျဖစ္မီ သူနာျပဳ ၂၄၆ သင္တန္းဆင္းျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးကိုဂ်ပန္တပ္မ်ားတပ္ခြဲထားရာ ဘီဒီေအေဆး႐ံုသည္ ေဒါက္တာဘ ေမာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္တြင္ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးျဖစ္လာသည္။ ေဒါက္တာဘသန္း၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ေဒါက္တာလွေရြ (ရဲေဘာ္သံုး က်ိပ္ ဗိုလ္လက္်ာ၏ညီ၊ ၁၉၃၈ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အာဏာရွင္ကိုလွေရႊ) ေဒါက္တာၾကည္ေပါ၊ ေဒါက္တာဦးေအး၊ ေဒါက္တာျမင့္ေဆြ၊ ေဒါက္တာေဒၚရင္ေမ၊ သူနာျပဳ ကယ္လီ၊ မတင္ေထြး (ေဒါက္တာျမင့္ေဆြ၏ဇနီး) တို႔နွင့္အတူ သူနာျပဳခ်ဳပ္အျဖစ္ အမႈထမ္းေနစဥ္ ဘီဒီေအ စစ္ေသနာပတိဗိုလ္ခ်ဳပ္ဗိုလ္ေတဇ(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း) ေဆး႐ုံလာတက္ရာမွ
၊ ေတြ႕ဆံုေမတၱာမွ်ခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေနာက္၁၉၄၂စက္တင္ဘာ၆တနဂၤေႏြေန႔တြင္ဂ်ပန္ေခတ္ ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး
အေရွ႕ဘက္ အစြန္းဆံုးခန္းမေဆာင္တြင္ လက္ထပ္ထိမ္း ျမားခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနွင့္သားေအာင္ဆန္းဦး၊ ေအာင္ဆန္းလင္း၊ သမီးေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ယခု အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဥကၠဌ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဗယ္ဆုရွင္) တို႔ ထြန္းကားခဲ့သည္။ အေထြးဆံုးသမီးကေလးကို ၁၉၄၆ စက္တင္ဘာလ ၂၂ တြင္ထြန္းကားခဲ့ေသာ္လည္း အဖတ္မတင္ဘဲ ၅ ရက္အၾကာတြင္ တိမ္းပါးသြားခဲ့ရသည္။ သားလတ္ ေအာင္ဆန္းလင္းမွာလည္း ရန္ကုန္ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ တာ၀ါလိန္္းလမ္း အမွတ္ (၂၅) ေနအိမ္ (ယခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္) ရွိ ေရကန္တြင္ ၁၉၅၃ဇန္န၀ါရီ၁၆တြင္ ေရနစ္ေသဆံုုးသြားခဲ့ရသည္။

ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ၁၉၄၇ ဇူလို္င္ ၁၉ ရက္ နံနက္ ၁၀ း ၃၅ နာရီတြင္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အျခား ၀န္ႀကီးမ်ားနွင့္အတူ က်ဆံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူခ်မွတ္ခဲ့ေသာ တိုု္င္းျပဳျပည္ျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို ကိုယ္စြမ္း ဉာဏ္စြမ္း ရွိသမွ် ေဆာင္ရြက္ခဲ့ သည္။ ဖဆပလ၏တာ၀န္ေပးျခင္းအရ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မဲဆႏၵနယ္တြင္ ၁၉၄၇ မွ ၁၉၅၁ အထိ အမ်ိဳးသမီးအမတ္ျဖစ္ေရြးခ်ယ္တင္ ေျမႇာက္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။

၁၉၄၇ ၾသဂုတ္၂ တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္သည္ အဓိ႒န္ျပဳခ်က္နဲ႔အတူ လူထုပန္ၾကားလႊာကိုထုတ္ျပန္၍ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသမိုင္းေပးတာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ေဒၚခင္ၾကည္၏ပန္ၾကားလႊာတြင္ ...

“က်မရဲ႕ခင္ပြန္းသည္ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ တိုင္းျပည္နွင့္လူမ်ိဳးအတြက္ႀကိဳးပမ္းရင္း လမ္းခုလက္တြင္ က်ဆံုးခဲ့ရပါၿပီ။ အခု သူကြယ္လြန္သြားေတာ့ သူ႔ကိုျပဳစုရမဲ့အစား သူခ်ခဲ့တဲ့လမ္းစဥ္တြင ္ပါ၀င္နိုင္တဲ့ဘက္တြင္ပါ၀င္ၿပီး သူခ်န္ခဲ့တဲ့ သူေသြး သူ႔သား မိမ္ိရဲ႕ရင္ ေသြးကေလးေတြကို အေဖသားပီပီ ေျခရာနင္းနိုင္ေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။လူထုကုိ က်မေျပာလိုတာကေတာ့မိမိတို႔အားကိုးယံုၾကည္ေလးစားေသာေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို ရက္စက္စြာလုပ္ၾကံမႈေၾကာင့္ ေဒါသထြက္စိတ္ဆိုး၍ စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္မွဳကိုင္ မႈကိုေရွာင္ၾကဥ္၍ သူခ်ခဲ့ေသာလမ္းစဥ္အတိုင္း တသေ၀မတိမ္းလိုက္နာက်င့္ေဆာင္ၾကပါ။ သူပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ေသာ ဖဆပလအဖြဲ႕ႀကီးကို ဆထက္တပိုး အားေပးေထာက္ခံၾကပါ။ သူရည္မွန္းခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးကို မရမေနႀကိဳးပမ္းၾကပါ”ဟု တိုင္းျပည္ကို တိုက္တြန္းခဲ့ေလသည္။

၊ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ၁၉၄၇ - ၅၃ တြင္ မိခင္နဲ႔ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရး ညႊန္ၾကားေရး၀န္၊ ၁၉၅၃ - ၅၈တြင္ လူမႈ၀န္ထမ္းစီမံကိန္းေကာ္မရွင္ဥကၠဌအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သည္။ထုိသို႔တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ေနစဥ္
၊ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံ လူမႈ၀န္ထမ္းေကာင္စီဥကၠဌ၊
မိခင္နဲ႔ ကေလးေစာင့္ေရွာင့္ေရးဥကၠဌ၊ ကေလးသူငယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးေကာင္စီဥကၠဌ၊ က်န္းမာေရးနွင့္ျပည္ေရးျပည္ရာအဖြဲ႕ဥကၠဌ၊
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံအမ်ဳိးသမီးအသင္းမ်ားေကာင္စီဥကၠဌ၊ ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားတိုးတက္ျပန္ပြားေရးအသင္းဥကၠဌ၊
၊ ျမန္မာနိုင္ငံအမ်ဳိးသမီးကင္းေထာက္အသင္း၏ ကင္းေထာက္ခ်ဳပ္၊
၊ ျမန္မာနိုင္ငံ သူနာျပဳတင္ကားတပ္ဖြဲ႕၀င္ အမ်ဳိးသမီးအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးး၊
ရာမာခရစ္ရွ္နာသာသနာျပဳ ေဆး႐ုံနွင့္စာၾကည့္တိုက္ဒုဥကၠဌအျဖစ္
၊ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ခံရသည္။ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္သူနာျပဳ
လုပ္ငန္းမ်ားကို မြန္ျမတ္ ေသာပရဟိတလုပ္ငန္းအျဖစ္ အမ်ားကစိတ္၀င္စားစြာ ခံယူလုပ္ေဆာင္ေစရန္ ေရွးဦးစြာစည္း႐ုံးခဲ့သူတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။

ေဒၚခင္ၾကည္သည္ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ၁၉၄၉ တြင္ အိႏၵိယနိုင္ငံ နယူးေဒလီကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕၏ ေဒသဆိုင္ရာညီလာခံ၊ ၁၉၅၀ တြင္ ကိုလံဘိုကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕၏ ေဒဆိုင္ရာညီလာခံမ်ားကို ျမန္မာကိုယ္စာလွည္အဖြဲ႕ကိုဦးေဆာင္၍ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ကိုလန္ဘိုညီလာခံတြင္ညီလာခံသဘာပတိအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တာ၀န္ေပးအပ္ခံရသည္။ ၁၉၅၀၊၁၉၅၁၊၁၉၅၂ခုႏွစ္မ်ားတြင္ဂ်ီနီဗာကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ညီလာခံမ်ားကို
၊ ျမန္မာကိုယ္စားလွည္အဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္ကာတက္ေရာက္၍ အေနာက္ဥေရာပ၊ အေမရိကန္၊ဂ်ပန္၊တ႐ုတ္၊အိႏိၵယ၊ထိုင္း၊ဗိယက္နမ္နိင္ငံမ်ားသို႔ ေလ့လာေရးခရီး
သြားေရာက္ခဲ့သည္။

၁၉၅၉ - ၆၀ ႏွစ္မ်ားတြင္ ဦးနုဦးေဆာင္ေသာ ျပည္ေထာင္စုပါတီ (ပထစ) အတြက္ စည္း႐ုံးေရးတာ၀န္မ်ားကို ဖိဖိစီးစီး တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ့သည္။ သို႔အတြက္ ဦးနုဦးေဆာင္ေသာသန္႔ရွင္းဖဆပလတျဖစ္လည္း ျပည္ေထာင္စုပါတီသည္
၊ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္အနိုင္ရရွိခဲ့သည္။ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ပထစပါတီအား မဲဆြယ္စည္း႐ုံးေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္အေရြးမခံခဲ့ေခ်။

ဦးနုဦးေဆာင္ေသာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရအဖြဲ႕သည္ ေဒၚခင္ၾကည္အား ၁၉၆၀ ျပည့္နွစ္ ေမလ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အိႏိၵယနိုင္ငံဆိုင္ရာ ျမန္မာသံ အမတ္ႀကီးအျဖစ္ခန္႔အပ္ခံခဲ့ရသည္။ဇြန္လတြင္နီေပါနိုင္ငံဆိုင္ရာ
၊ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ပူးတြဲတာ၀န္ေပးအပ္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။
၊ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလာကတြင္ ပထမဆံုးႏွင့္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ တစ္ဦးတည္းေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးသံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ေမာ္ကြန္း တင္ခံရသည္။ အိႏိၵယနိင္ငံ၊ နယူးေဒလီၿမိဳ႕တြင္ ႐ုံးထိုင္၍ သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ၇ နွစ္တာမွ် တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၆၇ ဇြန္လ တြင္ အၿငိမ္းစားယူခဲ့သည္။

အၿငိမ္းစားယူၿပီးေနာက္ ရန္ကန္ၿမိဳ႕ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလိမ္းအမွတ္ (၅၄-၅၆) ေနအိမ္၌ ႐ုိး႐ုိးကုတ္ကုတ္ ေနထုိင္ခဲ့သည္။ မိခင္ႏွင့္ ကေလး ေစာင့္ေရွာင့္ေရးအဖြဲ႕ ညႊန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးလုပ္သက္၊ သံအမတ္ပင္စင္မ်ားကိုမယူပဲ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏
ဇနီးေထာက္ပ့ံေငြ ကိုသာ ခံစားခဲ့သည္။

ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ ႀကိဳးမိန္႔က်ၿပီးေနာက္ က်ဆုးံခဲ့ရေသာအာဇာနည္ကိုးဦးအား အသက္ေလ်ာ္ေၾကးေပးရန္ ၎ပိုင္ လက္၀တ္ရတနာမ်ား ကိုေရာင္းခ်၍ ရရွိေငြကို အညီအမွ်ခြဲေ၀ေပးရန္ ဇနီးျဖစ္သူေဒၚသန္းခင္အား ေထာင္းတြင္းမွ မွာၾကားခဲ့သည္။ ေဒၚသန္းခင္သည္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဦးေစာ၏ဆႏၵအတိုင္း ပုဂၢိဳလ္ရွစ္ဦးအားလိုက္လံေပးၿပီးေနာက္ ေဒၚခင္ၾကည္အား အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာၿပီး အသက္ေလ်ာ္ေၾကးေပးရေသာ အခါ ေဒၚခင္ၾကည္က ...

“ရွင့္ေယာက်္ား က်မေယာက္်ားကိုလုပ္ၾကံလို႔ က်မမုဆိုးမဘ၀ေရာက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ရွင္လည္း မၾကာမီ မုဆိုးမျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ မုဆိုးမဘ၀တူခ်င္းမုိ႔ အဲ့ဒီေလ်ာ္ေၾကးေငြကိုမယူပါရေစနဲ႔။ ဦးေစာအတြက္ သာဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ကုသိုလ္ဒါန တစ္ခုခုျပဳလုပ္ေပးပါ” ဟုေျပာၾကားခဲ့ေၾကာင္း သိရေပသည္။

ဤသို႔ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ေနအိ္မ္ျခံအတြင္း ပန္းမာလ္ပင္မ်ားစိုက္ပ်ိဳးျပဳျပင္လ်က္ ဘ၀ကိုေအးခ်မ္းစြာကုန္ဆံုးေနစဥ္အတြင္း ၁၉၈၇၊ဇန္န ၀ါရီလ ၁၀ တြင္သမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေဒါက္တာမိုက္ကယ္အဲ့ရစ္(Dr. Michael Aris) တို႔မွဖြားျမင္ေသာ ေျမးနွစ္ေယာက္ျဖစ္ သည့္ ျမင့္ဆန္းေအာင္ (Alezander)၊ ထိန္လင္း (Kim) တို႔ကို ဗုဒၶသာသနာအစဥ္အလာအရ ရွင္ျပဳမဂၤလာပြဲကို ေနအိမ္၌ အက်ဥ္းခ်ဳံးျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ကမာၻ႔သာသနာျပဳ အဂၢမဟာပ႑ိတအရွင္ေသဋိလက အဂၤဘာသာျဖင့္ တ၇ားေဟာၾကားၿပီး သာမေဏႏွစ္ပါးကို တာ၀ါလိန္းလမ္း(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္လမ္း) ေရြၾကက္ယက္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေစခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ေထာက္ပ့ံမႈျဖင့္ အဂၤလန္ျပည္တြင္ မ်က္စိခြဲစိတ္ကုသခဲ့သည္။

လန္ဒန္ၿမိဳ႕တြင္၂လၾကာကုသခဲ့ၿပီးေနာက္ ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ျမန္မာနိုင္ငံသို႔
၊ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ယင္းေနာက္၁၀အၾကာ၁၉၈၈မတ္လအကုန္ပိုင္းတြင္
ျပင္းထန္ေသာေလျဖတ္ေရာဂါျဖစ္ပြားခဲ့ေသာေၾကာင့္သမီးျဖစ္သူ
၊ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္မိခင္ႀကီးအားျပဳစုရန္ ျမန္မာနိုင္ငံသို႔
လာေရာက္ေနထိုင္ခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၈၈ ဒီဇင္ဘာလ ၂၇ ရက္နံနက္ ၇ နာရီ ၁၇ မိနစ္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေနအိမ္တြင္သမီးျဖစ္သူေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏
လက္ေပၚ၌ပင္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ခဲ့သည္။

ေဒၚခင္ၾကည္သည္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတိုင္းက်ဳိးျပည္ျပဳစြမ္းစြမ္းတမန္
၊ေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈေၾကာင့္၁၉၅၀ ျပည့္နွစ္တြင္အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုမွ
၊ေပးအပ္ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ျမန္မာမိခင္ဘြဲ႕တံဆိပ္ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္တြင္ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရကခ်ီးျမႇင့္ေသာ မဟာသိရိသုဓမၼဘြဲ႕၊ ၁၉၅၅ ခုနွစ္ တြင္ ယူကိုဇလာဗီးယားနိုင္ငံမွခ်ီးျမင့္ေသာ မာရွယ္တီးတိုးယူဂိုဆလပ္ၾကယ္ (ဒုတိယဆင့္) ႏွင့္ ထိုင္းနိုင္ငံဥေသွ်ာင္အဖြဲ႕၏ နိုဘယ္ေအာ္ဒါ ဘြဲ႕ (၀ါ) အျမင့္ျမတ္ဆံုးဆုတံဆိပ္တို႔ကို ခ်ီးျမႇင့္အပ္နွင္းျခင္းခံခဲ့ရသည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ၂ ရက္ေန႔တြင္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ဇနီးမဟာသီရိသုဓမၼ ေဒၚခင္ၾကည္၏ ႂကြင္းက်န္ ေသာ
႐ုပ္ကလာပ္ကို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းရွိၿငိမ္းခ်မ္းေရႏွင့္မ်ဳိးခ်စ္စာဆိုဆရာႀကီး
သခင္ကိုယ္ေတာင္မႈိင္း၏ဂူဗိမာန္နွင့္ သီေပါမင္း၏မိဘုရား ေခါင္ႀကီး စုဘုရားလတ္ဂူဗိမာန္တို႔အၾကားေျမကြက္လပ္၌ဂူဗိမာန္တည္ေဆာက္
သၿဂိဳဟ္ခဲ့ေလသည္။
 

ဦးဖိုးက်ား - အတၳဳ ပၸတၱိ


အမ်ိဳးသားလႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ေသာခရစ္၁၉၂ဝ ႏွစ္ျပည့္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီး
ကစတင္ခဲ့သည့္အမ်ိဳးသားပညာေရးေလာကတြင္ဦးဖိုးက်ားသည္ ေက်ာ္ၾကားေသာ
၊ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ထို႔ျပင္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အရင္းခံျဖင့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသား
မ်ား၏ အဆင့္အတန္း တိုးျမွင့္ေရးအတြက္ ေခတ္ျပင္ေဆာင္းပါး၊ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားကို ေရးသားခဲ့သျဖင့္ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေခတ္မွ ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မီစစ္ၾကိဳ ေခတ္အတြင္း ျမန္မာစာေပေလာက၌ ထင္ရွားေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသား ပညာဝန္ ဦးဖိုးက်ား ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံအဝန္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ေက်ာ္ၾကားခဲ့ေလသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၅၂ ခုႏွစ္၊ ေႏွာင္းတန္ခူးလျပည့္ေန႔(၁၈၉၁ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၃ ရက္) တနလၤာေန႔တြင္ ဟသၤာတခရိုင္ နိဗၺာန္႐ြာတြင္ ဖြားျမင္သည္။ မိဘမ်ားသည္ ပရိကၡရာကုန္သည္ ဦးေဖႏွင့္ ေဒၚေဒါင္းတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဦးေဖသည္ လယ္သမားတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။႐ြာအနီးဘုရားကုန္းတြင္ ႏွစ္တုံးထြန္လယ္လုပ္သူ
၊ ျဖစ္သည္။ သူ႔တြင္ သားသမီးေလးေယာက္ ထြန္းကားခဲ့ရာ ေမာင္ဖိုးက်ားသည္ တတိယေျမာက္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ေမာင္ဖိုးက်ားသည္ သူ႔အစ္ကို၊အစ္မမ်ားႏွင့္မတူပညာ႐ွာလို၊စူးစမ္းနားလည္လိုေသာအရိပ္ေယာင္မ်ား
၊ ျပခဲ့သည္။ ေျခာက္ႏွစ္သားအ႐ြယ္တြင္ နိဗၺာန္႐ြာ ဦးသာသန၏ေက်ာင္းတြင္ စတင္ပညာသင္ၾကားသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုးႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ေလးမ်က္ႏွာၿမိဳ႕နယ္ ကံကုန္း႐ြာဆရာေတာ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆက္လက္ ဆည္းပူးသည္။

ေမာင္ဖိုးက်ား ငါးတန္းေအာင္ျမင္ေသာအခါ ေျခာက္တန္း၌ ေက်ာင္းတက္ရင္း ဆရာတစ္ပိုင္း လုပ္ရျပန္သည္။ ထိုအစီအမံမ်ိဳးကိုလည္း ပညာေရးဌာနက အားေပးေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ဆရာတစ္ပိုင္း ဆက္လုပ္ရန္မွာ စနစ္တက် သင္တန္းတက္ထားဖို႔ ေကာင္းသည္ဟု ေက်ာင္းထိုင္ဆရာက သေဘာရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟသၤာတ ဗရဲေခ်ာင္တိုက္မွ ဦးဝိသုဒၶက ဖြင့္လွစ္၍ထားေသာ ဆရာ ျဖစ္သင္တန္းတြင္ ကေလးမ်ားကို စာသင္နည္း၊ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္နည္းတို႔ကို အေဖာ္တစ္ဦးႏွင့္အတူ တက္ေရာက္သင္ၾကားေလသည္။

ဤတြင္ ေမာင္ဖိုးက်ားသည္ နိဗၺာန္႐ြာေက်ာင္း၌ ခုႏွစ္တန္းစာေမးပြဲကို ၿပီးဆုံးေအာင္ မေျဖလိုက္ရေပ။ ေက်ာင္းစစ္လာေသာ ပညာအုပ္ႏွင့္ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့၍ သူ႔မွာ ေက်ာင္းမွထြက္ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ဖိုးက်ားအဖို႔ ပညာ႐ွာရန္ လမ္းမပိတ္ပါ။ သူ စာသင္ေကာင္းေၾကာင္းသတင္းသည္ အနီးအနား႐ြာမ်ားသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့ေလသည္။ အသုတ္႐ြာေလးထပ္ေက်ာင္းမွ ဦးသုႏၵရသည္ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာအျဖစ္လုပ္ကို္ရန္သူ႔ကိုလာေခၚေသာေၾကာင့္ ေလးထပ္ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ရျပန္သည္။ ထိုေက်ာင္း၌ပင္ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရင္း ျမန္မာခုႏွစ္တန္းႏွင့္ အလယ္တန္းဆရာျဖစ္သင္တန္းကို ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္၌ အနားမေနဘဲ နတ္ေမာ္႐ြာဘက္သို႔သြား၍ နတ္ေမာ္ဘုန္းႀကီးထံမွ ေဗဒင္ပညာကုိလည္း သင္ခဲ့ေလသည္။

၊ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ရင္းမွပညာကိုဆက္လက္ဆည္းပူးလိုသျဖင့္
၊ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္မွ ထြက္ၿပီးေသာ္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ တိုင္တစ္ရာပိုးကရင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားရာ ၁၉၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ထိုေက်ာင္းမွ အဂၤလိပ္ႏွင့္ ျမန္မာ ကိုးတန္းကို ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ေလသည္။

ကိုးတန္းေအာင္ၿပီးေနာက္တြင္ ဆန္စက္တစ္ခု၌ တာလီစာေရးအျဖစ္ဝင္ေရာက္
လုပ္ကိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ပညာေရးဘက္တြင္ စိတ္သန္ေနေသာ ကိုဖိုးက်ားသည္ တိုင္တရာေက်ာင္းမွာပင္ ပညာဆက္သင္ျပန္ရာ အသက္ (၂၇) ႏွစ္အ႐ြယ္ ခရစ္ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ထိုေက်ာင္းကပင္ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ ဆယ္တန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

ကိုဖိုးက်ားသည္ စာေပပညာကို ပို၍သာ လိုလားလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခရစ္ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပ္ဆင္ေကာလိပ္၌ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုဖိုးက်ားတြင္ ျမန္မာစာေပ ဗဟုသုတ အခံနည္းပါးေသးသည္။ ခရစ္ယာန္ ဓမၼေဟာင္း ၊ဓမၼသစ္တို႔ကိုမူ ႏႈတ္တက္႐ြ႐ြပင္ ဆုိျပႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ စကားအသုံးအႏႈန္းကို နေဘကာရန္ပင္ စပ္ဟပ္ေျပာဆိုရန္ ၀ါသနာပါသည္။ ဂ်ပ္္ဆင္ေကာလိပ္သို႔ ေရာက္လာၿပီးေနာက္တြင္ ေနာင္တြင္ ယဥ္ေက်းမႈဌာန အတြင္းဝန္ ဦးဖိုးလတ္ ၊ ေန႐ွင္နယ္ ဦးျမင့္တို႔ျဖစ္လာမည့္ ကိုဖိုးလတ္၊ ကိုျမင့္တို႔ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာေသာအခါ ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့သမိုင္းတို႔ကို စိတ္ပါ၀င္စားလာသည္။ ေလ့လာမွတ္သားလာသည္။ ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာဓေလ့ ထုံးတမ္းဆိုင္ရာမ်ားကို လိုလိုလားလား ျဖစ္လာေသာ ဦးဖိုးက်ားသည္ ကိုဖိုးလတ္၊ ကိုျမင့္တို႔၏ ညႊန္ၾကားခ်က္အရ ပါဠိဆရာေစာ၊ လယ္တီပ႑ိတ ဦးေမာင္ႀကီး၊ ဆရာလြန္း (ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း) တို႔ထံ တပည့္ခံ၍ ဆည္းပူးေလသည္။ ထိုဆရာႀကီးမ်ား ၏သင္ၾကားမွဳေၾကာင့္ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့သမိုင္းတို႔ဘက္တြင္ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ ျဖစ္လာသည္။

ကိုဖိုးက်ားသည္ ေကာလိပ္တြင္လည္း ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့သမိုင္းတို႔ကို အထူးေလ့လာလိုက္စားသည္။ ျမန္မာမႈတို႔ကို အထူးအေရးတယူ ျပဳလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုဖိုးလတ္၊ ကိုျမင့္တို႔ႏွင့္အတူ ဂ်ပ္ဆင္ေကာလိပ္တြင္ဗုဒၶဘာသာအသင္း
ကိုတည္ေထာင္ခဲ့ေလသည္။ဘီေအ(၀ိဇၨာ) ေအာက္တန္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ
၊ ျမန္မာစာေပဘက္တြင္ ပိုမိုႏွံ႔စပ္ တတ္သိကၽြမ္းက်င္လာသည္။ သုိ႔တိုင္ေအာင္ တင္းတိမ္အားရျခင္းမ႐ွိေသးသျဖင့္ဗဟန္းဓမၼသုခေက်ာင္းတိုက္ ေၾကာင္လိမ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ဦးကႆပထံမွ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာစာေပမ်ားကိုလည္းဆည္းပူး
သင္ၾကားျပန္သည္။ ထိုဆရာေတာ္ထံမွ ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ ပုရပိုက္မ်ားကိုလည္း ရ႐ွိခဲ့သည္။

ယင္းသို႔ျဖင့္ ၁၉၂ဝ ျပည့္ႏွစ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဥပေဒကိစၥႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေက်ာင္းသားမ်ားလႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္လာသည္ဂ်ပ္ဆင္ေကာလိပ္မွ
၊ ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားသည္ သပိတ္မေမွာက္ရန္ ကန္႔ကြက္ခဲ့ေသာ္လည္း အမ်ားဆႏၵအရသပိတ္ေမွာက္ၾကေသာအခါထိုေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားပင္ ေခါင္းေဆာင္
ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားတြင္ ကိုဖိုးလတ္၊ ကိုျမင့္၊ ကိုဖိုးက်ားတို႔ ပါဝင္ခဲ့ေလသည္။ ကိုဖိုးက်ားသည္ စကားအရာ လိမၼာကၽြမ္းက်င္၍ အေျပာအေဟာ ေကာင္းသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ နယ္အရပ္ရပ္သို႔ လွည့္လည္၍ သပိတ္တရားေဟာရာ ႏိုင္ငံပိုင္ အစိုးရမင္းမ်ား၏ ဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းသည္ဆိုကာ ဒဏ္ေငြတစ္ရာက်ပ္ တပ္ျခင္းခံရသည္။

ထိုစဥ္က ေက်ာင္းသားသပိတ္အေရးကား တစ္ႏိုင္ငံလုံး သိမ့္သိမ့္တုန္ခဲ့သည္။ ျပည္သူလူထု၏ အကူအညီကိုလည္း ရက္ရက္ေရာေရာ ရ႐ွိခဲ့သည္။ ထိုေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ပညာေရးႏွင့္ စင္ၿပိဳင္အမ်ိဳးသားတကၠသိုလ္၊ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထိုအမ်ိဳးသား ပညာေရးေလာကတြင္ ကိုဖိုးက်ားသည္ တက္ၾကြစြာ ပါေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၁ ခုတြင္ အမ်ိဳးသား ပညာေရးေကာင္စီ (C.N.E) ၌ ဦးစိုးဝင္း၊ မစၥတာအိုင္းယားတို႔ႏွင့္အတူ အမ်ိဳးသားပညာေရးကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္႐ြက္၍ အမ်ိဳးသား ပညာဝန္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၂ဝ ျပည့္ ေက်ာင္းသားသပိတ္အေရးအေပၚမီကအဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာသင္
၊ေက်ာင္းမ်ား၌ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာ့သမိုင္းသင္သည္ဆိုသည္မွာမည္ကာမတၱမွ်သာ
၊ ျဖစ္သည္။အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာေသာအခါ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာ့သမိုင္း
တို႔ကိုအေလးဂရုျပဳ၍သင္ၾကားလာသည္။ထိုအေရးတို႔တြင္ဦးဖိုးက်ားတို႔၏
၊ ေဆာင္႐ြက္မႈမ်ားစြာ ပါ၀င္ေလသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ ေက်ာင္းသားႀကီးဘဝကပင္ စာေပအေရးအသားကို အစျပဳခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာေသာအခါထိုေက်ာင္းမ်ား၌ ျမန္မာစာေပ၊
၊ ျမန္မာ့သမုိင္းတို႔ကိုအေလးထား၍သင္ၾကားၾကရသည္။ထုိအခါဦးဖိုးက်ားသည္
၊ ျမန္မာ့သမိုင္း၊ ျမန္မာ့ရာဇ၀င္ကို ေက်ာင္းမ်ား၌ သင္ၾကားေလ့လာႏိုင္ေစရန္ လြယ္ကူေသာ စကားေျပအေရးအသားျဖင့္ “ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ရာဇဝင္စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးသားျပဳစုခဲ့သည္။

ဦးဖိုးက်ားက “ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္” စာအုပ္နိဒါန္းတြင္ -
“…..ေရွးအတိတ္ကာလက ႏွလုံးရည္၊ ပညာေရးလက္ရုံးရည္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စုံၾကေပေသာ ျမန္မာျပည္သား တိုင္းရင္းသားတို႔၏ အေၾကာင္းအရာကို ေတြ႔ျမင္ဖတ္ရူၾကပါက ေနာင္လာေနာက္သား ဤျပည္သား မ်ားမွာလည္း၎တို႔တပဲမလြဲေသာပုံစံယူ၍ ျမင့္ျမတ္ေသာအေျခသို႔ ေရာက္႐ွိၿပီးလွ်င္
၊ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာေသာ အက်ိဳးမ်ားကို သယ္ပိုးႏိုင္ပါေစေသာ ဟု မေနာေရွး႐ူ စိတ္ထားျပဳလ်က္” စသည္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေလသည္။

ဤတြင္ ႏွလုံးရည္၊ပညာရည္၊လက္႐ုံးရည္ဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း။
ႏွလုံးရည္ဆိုသည္မွာ ႐ိုးသားတည္ၾကည္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးအက်ိဳး၊ ကိုယ့္အက်ိဳး၊ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာအက်ိဳးကို ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊ မွန္ရာကို ႀကံဝံ့၊ ေျပာဝံ့ေသာ သတိၱ႐ွိျခင္း စသည္ ျဖစ္သည္။ ပညာရည္ဆိုသည္မွာ စာေပက်မ္းဂန္ တတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ႏႈတ္မႈ လက္မႈ ၊ စက္မႈတတ္ေျမာက္ျခင္း စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။ လက္႐ုံးရည္ ဆိုသည္မွာ က်န္းမာျခင္း၊ ဓါးခုတ္၊လွံထိုး ေသနတ္ပစ္ကၽြမ္းက်င္ျခင္း စသည္ ျဖစ္သည္။ ထိုအရည္သုံးပါးကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ပညာမ်ိဳးသာလွ်င္ ပညာစစ္သည္။ ထိုပညာမ်ိဳးမွာလည္း တိုင္ေရးျပည္ေရး စီးပြားေရး သာသနာေရး အလုံးစုံ၏ အေျခခံစင္စစ္ ဟူ၍ ဦးဖိုးက်ားက ယူဆေလသည္။

သို႔ျဖင့္ ဦးဖိုးက်ားသည္ ေက်ာင္းသားအပါအ၀င္ ႐ွင္လူမ်ားအဖို႔ အရည္သုံးပါးျပည့္စုံသူတို႔ နမူနာ ယူႏိုင္ေစရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ “ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္” ကို ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းစာအုပ္ထဲတြင္ ပ်ဴေစာထီး၊ က်န္စစ္သား၊ အနႏၱသူရိယ၊ မိဖုရားေစာ၊ သူခိုးငတက္ျပား၊ မဟာပညာေက်ာ္၊ ဖိုးရာဇာ၊ အမတ္ဒိန္၊ လဂြန္းအိန္၊ စကားေတာင္စား၊ သာလြန္မင္း၊ မဟာဗႏၶဳလ စသူတို႔၏ အတၳဳပၸတၱိအတို (၁၃၇) ပုဒ္ ပါေလသည္။ ထိုစာအုပ္သည္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းသုံးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေနာင္အခါ အစိုးရေက်ာင္းမ်ားကလည္း လုိက္၍ သုံးခဲ့ျပန္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ “အလယ္တန္း ေခတ္မီ ျမန္မာရာဇ၀င္အက်ဥ္းခ်ဳပ္” ဟူေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးသားျပဳစုခဲ့ေလသည္။ အဆိုပါ စာအုပ္ကို ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထၾကြလာေအာင္ သင္ခန္းစာရေအာင္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးဖိုးက်ားသည္ ရာဇ၀င္ သမုိင္းဘက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားသာမက ဘုရားေဟာ ငါးရာ့ငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္တို႔ကို ေက်ာင္းမ်ား၌ ေလ့လာသင္ၾကားႏိုင္ရန္ႏွင့္ ဗုဒၶအယူ၀ါဒီ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ လြယ္လင့္တကူ ဖတ္႐ူႏိုင္ေစရန္ “ငါးရာ့ငါးဆယ္ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ား” (အတြဲ ၁၊ ၂၊ ၃) ဟူ၍လည္း ျပဳစုေရးသားခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ “ဦးပုညအတၳဳပၸတၱိႏွင့္ ေရသည္ျပဇာတ္” ၊ “ဦးပုညအတၳဳပၸတၱိႏွင့္ ၀ိဇယျပဇာတ္”၊ “ေပါရာဏအဘိဓာန္”၊ “ပုသိမ္ရာဇဝင္ႏွင့္ ဦးထြန္း႐ွိန္အတၳဳပၸတိၱ” စသည္တို႔ကိုလည္း ျပဳစုခဲ့ရာ ဦးဖိုးက်ားသည္ ျမန္မာစာေပ သုေတသီ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သိသာထင္ရွားေပသည္။

ပညာဝန္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္စဥ္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကိုလည္း “ကိုယ္ေတြ႔ဝတၳဳမ်ား” အမည္ျဖင့္ တိုးတက္ေရး မဂၢဇင္းတြင္ ေရးသားခဲ့ၿပီးေနာက္ ေနာင္အခါ စာအုပ္အျဖစ္ အမွတ္(၁)မွ(၄)အထိ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့သည္။ထိုဝတၳဳမ်ားသည္ ျမန္မာအမ်ိဳးသားတို႔၏ ၊ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲအယူအဆ၊ဓေလ့ထံုးစံတို႔ကို ျပဳုျပင္ေရးအတြက္ ေရးသား
ထားျခင္းျဖစ္ရာအေရးအသားကလည္း ေကာင္းမြန္လွသျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္သည္။

ထိုစာအုပ္မ်ားအျပင္ ကိုးကြယ္မူနွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာ စာအုပ္သံုးအုပ္ကိုလည္း ေရးသားထုတ္ေဝ ခဲ့ေသးသည္။ ထိုစာအုပ္သံုးအုပ္သည္ “၃၇ မင္း” ၊ “အေလာင္းေတာ္ကႆပ “ ႏွင့္ “ေျမာက္ပိုင္းဗုဒၶဘာသာ မဟာယာနဂိုဏ္း” စာအုပ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဦးဖိုးက်ား၏ “၃၇- မင္း ၊ ဒတၱရ႒ ၊ ၀ိရ႒က စေသာ ပုဂံေခတ္ ၃၇-မင္း ၊ သၾကားမင္း ၊ မဟာဂီရိနတ္ စေသာ ေရႊစည္းခံု ဘုရားတံတိုင္းအျပင္ရိွ ၃၇ မင္းစာရင္းမ်ား ပါေလသည္။ အျပင္ ၃၇ မင္း ဦးေရတြင္လည္း နတ္တစ္ဦးစီ၏ အတၳဳပၸတၱိကို ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႔မူ ၊ ကိုယ္လက္အေနအထား စသည္တို႔ကို အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားသည္။ တစ္ဖန္ အျပင္ ၃၇ မင္းစာရင္းႏွင့္စပ္၍ ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာ၏ စာရင္း ၊ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ၏ စာရင္းႏွစ္ခု ကြဲလြဲခ်က္မ်ားႏွင့္ ယခုေခတ္ ေနာက္တိုး ဦးရွင္ႀကီး ၊ ကိုးၿမိဳ႔ရွင္ ၊ မေအာင္ျဖဴ စေသာ နတ္မ်ားကိုလည္း ေဖာ္ျပထားသည္။

“အေလာင္းေတာ္ကသာပ” မွာမူ ဦးဖိုးက်ား၏ က်မ္းစာအုပ္မ်ားအနက္ အဆင့္အတန္းျမင့္ေသာ စာအုပ္ဟု တိုရလိမ့္မည္။ သူသည္ အထက္ခ်င္းတြင္းဘက္ရိွ အေလာင္းေတာ္ကႆပ တည္ေနရာသို႔ သြားေရာက္ေလ့လာၿပီးေနာက္ က်မ္းဂန္မ်ားႏွင့္ ညိွႏိႈင္း၍ ေရးခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အထက္ခ်င္းတြင္း ေဒသႏာၱရ ဗဟုသုတကိုလည္း ျပလိုသည္က တစ္ခ်က္ ၊ လက္ရိွရုပ္တုကို ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ထက္မွ ရဟႏာၱရွင္ မဟာကသာပအေလာင္း ဟူ၍ အမ်ားယူဆေနၾကသည္မွာ မမွန္၊ ထိုရုပ္တုသည္ပုဂံေခတ္ ေပါင္ေလာင္ရွင္ကႆပ၏ ရုပ္တုသာျဖစ္သည္ဟု ဆင္ျခင္ထုတ္ျပလိုသည္ကတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေလသည္။ ေသခ်ာေအာင္လည္း က်မ္းဂန္လာ ကႆပကိုးဦးကို အေထာက္အထားႏွင့္ တစ္ဦးစီ တင္ျပထားသည္။ ရွင္ကႆပအေၾကာင္း အေၾကာင္းကိုလည္း ခိုင္ခိုင္လံုလံု တင္ျပထားသည္။ “ေျမာက္ပိုင္းဗုဒၵဘာသာ မဟာယာနဂိုဏ္း” စာအုပ္တြင္ ေဝသာလီျပည္၌ ဒုတိယ သဂၤါယနာတင္ခ်ိန္ကစ၍ ဗုဒၵဘာသာသည္ ေထရဝါဒဂိုဏ္း ၊ မဟာသၤဂီတိဂိုဏ္းကြဲပံု ၊ ထိုမွ (၁၈) ဂိုဏ္း ထပ္မံကြဲျပားၾကပံုကို တင္ျပထားေလသည္။ တစ္ဖန္ ဂိုဏ္းဂဏကြဲျပားသမွ်တြင္ ေထရဝါဒဂိုဏ္းသာလွ်င္ ဘုရားေဟာမူရင္းႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္ပံုကို တင္ျပထားေလသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ သတင္းစာ ၊ ဂ်ာနယ္ ၊မဂၢဇင္းတို႔၌လည္း ထူးျခားထက္ျမက္ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးသားခဲ့ေသးသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ လြယ္ကူရွင္းလင္းေသာ စကားေျပ အေရးအသားကို ေရးစြမ္းနိုင္သူျဖစ္သည္။ အေရးအသား၌ ပင္ကိုယ္ဟန္ရိွသည္။ ဖ်က္လက္သြက္လက္၍ စိတ္ပါဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည္။ တိုတိုႏွင့္ လိုရင္းသို႔ ေရာက္ေအာင္ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ေရးစြမ္းႏိုင္ေလသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ ၁၉၂၉ ခုနွစ္ ၊ ေမလတြင္ မကၠဆင္ (အဂၤလိပ္သြင္းကုန္ႏွင့္အာမခံ) ကုမၸဏီစာေရးႀကီး ဦးေမာင္ကေလး ၊ သိမ္ႀကီးေစ်းကြမ္းရြဲႀကီး ေဒၚေဒၚသိန္းတို႔၏ သမီးႀကီး မေအးၾကည္ႏွင့္ ထိမ္းျမား လက္ထပ္သည္။ သား ေဇာ္ဝင္းက်ား (အင္းဝ စာအုပ္တိုက္စာေရး ၊ ကြယ္လြန္) တစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ေဒၚေအးၾကည္သည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃ဝဝ ျပည့္ႏွစ္ (ခရစ္ ၁၉၃၉) တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေလသည္။

ဦးဖိုးက်ားသည္ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးျဖစ္သည္ အထိ အမ်ိဳးသားပညာဝန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ားကို ကူညီေထာက္ပံ့မူ႕နည္းလာ၍ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမ်ား ေခတ္မိွန္လာသည့္တိုင္ေအာင္ ထိုရာထူး၌ပင္ဆက္လက္ထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ဦးဖိုးက်ား၏အမည္သည္ကား ေမွးမိွန္ျခင္း
မရိွဘဲ ျမန္မာစာေပ ေလာကတြင္ ပိုမို ထင္ရွား ထြန္းေျပာင္လာသည္။

ယင္းသို႔ရိွေနစဥ္ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးျဖစ္ပြားလာရာ ဦးဖိုးက်ားတို႔ အိမ္သားမ်ား
သည္အင္းစိန္ခရိုင္ထန္းတပင္ၿမိဳ႕သို႔စစ္ေဘးတိမ္းေရွာင္ေနၾကရာမွ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃ဝ၃ ခုႏွစ္ ၊ ေႏွာင္းတန္ခူးလျပည့္ေက်ာ္ (၁၂) ရက္ (ခရစ္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ၊ ဧၿပီလ ၁၁ ရက္ ) စေနေန႔တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေလသည္။ ၿမိဳ႕ခံလူမ်ားႏွင့္ မိသားစုမ်ားက ဦးဖိုးက်ား၏ အသုဘကို ေတာထံုးစံ ငါးရက္ထားၿပီးေနာက္ ဧၿပီလ (၁၆) ရက္ေန႔တြင္ ထန္းတပင္ၿမိဳ႕ထိပ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအနီးရိွ သုသာန္၌ ေျမျမဳပ္သၿၤဂိဳဟ္ခဲ့ေလသည္။

သို႔ရာတြင္ ဦးဖိုးက်ား၏ က်န္ရစ္ေသာ ရုပ္ကလာပ္သည္ ထန္းတပင္ၿမိဳ႕၌ ၾကာရွည္စြာမေနခဲ့ရေပ။၁၉၅၃ခုႏွစ္တြင ္(ဦးဖိုးက်ားႏွင့္သပိတ္ေမွာက္ဖက္ျဖစ္ခဲ့၍
၊ ေနာင္ယဥ္ေက်းမႈဝန္ႀကီးျဖစ္လာသူ ) ဦးထြန္းေဖ ၊ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတိုက္ ပိုင္ရွင္ ဦးအုန္းခင္ (မိုးႀကိဳး ဦးအုန္းခင္) စာေရးဆရာ ဦးရန္ေအာင္တို႕ႏွင့္ ပုသိမ္ခရိုင္ အသင္းတို႔ ပူးေပါင္း ကမၼကထျပဳ၍ ထန္းတပင္သုသာန္မွ ဦးဖိုးက်ား၏ အရိုးကို တူးေဖာ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေနာက္ အရိုးအိုးကို ရန္ကုန္သို႔ယူေဆာင္ကာ ၾကံေတာသုသာန္၌ ဂူသြင္း၍ ေအာက္ပါအတိုင္း ကမၸည္းထိုးခဲ့ၾကေလသည္။

စာေရးဆရာႀကီး
အမ်ိဳးသားပညာ၀န္
ဦးဖိုးက်ား
အသက္(၅၂) ႏွစ္
၁၉၄၂ ခု ၊ ဧၿပီလ (၁၁) ရက္ေန႔
ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သည္။
 

Another Test Footer